Excentriek gestijlde leasebolides

Een lijntje hier, een lijntje daar. Geen enkel plaatwerkdeel is bij dit Franse duo ongemoeid gelaten. De gekste welvingen en vormen in de carrosserie zorgen voor excentrieke kunstwerken, of beter gezegd, automobielen. Voor een modern kantoorpand staan de Peugeot 308 SW en de Renault Mégane Estate. Leaseauto’s bij uitstek, al generaties lang. Zuinige en stille dieselmotoren, een comfortabel weggedrag en aantrekkelijke prijzen zijn hier de hoofdreden van. Toch is het moeilijk om in dit segment marktleider te blijven, de ontwikkelingen gaan erg snel en de concurrentie komt in een rap tempo met nieuwe modellen. Gelukkig is dit duo nog aardig vers en daarom erg aan elkaar gewaagd. De vraag is dan ook of er overduidelijk een betere is in dit vergelijk. Om dat te weten te komen, stuurt AutoGetest.nl een weekje in deze aparte leasebolides.

Haaienbek versus smiley

Het kan niet op, lijnen en welvingen sieren ieder plaatdeel. En niet op subtiele wijze, maar opvallend en onderscheidend. Het is de tijd dat vooral Franse merken op een aparte en eigenwijze manier haar auto’s vormgeven. Verwarring zul je alleen met de eigen modellen van het merk kunnen maken, maar je zult ze niet gauw voor auto’s van een ander merk aanzien. Peugeot heeft al een aantal jaren de grote grille, die ook wel een ‘haaienbek’ genoemd wordt. Renault heeft sinds een jaar of twee een ‘smiley’ in de voorbumper van ieder nieuw model, om zo duidelijk een familiegezicht te creëren. Het is dan ook zo uitgesproken, dat lang niet iedereen er voor zal vallen. De oude 307 was een stuk anoniemer, en een grote allemansvriend. De vorige generatie Mégane was al een vreemde eend in de bijt, en was destijds bij de introductie erg vernieuwend en modern vormgegeven. Nu zijn beide merken dichter bij elkaar gekomen, en bieden allebei iets aparts aan.

Kijken we naar de achterkant, dan zien we dat de 308 last heeft van overgewicht aan zijn achterste. De kont ziet er namelijk wat uitgezakt uit. En profil lijkt de Leeuw dan ook wat meer naar achteren te hangen dan de Mégane, die een duidelijk omhoog lopende heuplijn heeft van voor naar achter. De Peugeot oogt wat lomper en groter, en dat laatste blijkt ook te kloppen als we naar het gewicht kijken. De Renault heeft een wat sportievere en vooral dynamischere uitstraling. Misschien dat het deels ook met de lakkleuren te maken heeft, want de rode kleur op de SW oogt wat chiquer dan het donkerblauwe van de Estate, dat toch wat sportiever toont. Beide Fransozen staan op 17 inch lichtmetalen velgen, en hebben bijvoorbeeld ook aluminiumkleurige dakrails, om zich te onderscheiden van de basisuitvoeringen. Nu hebben we bij de 308 te maken met de meest luxueuze uitvoering, terwijl de Mégane is uitgevoerd in het middelste pakket. Met een voordelig introductiepakket is de Renault ook nog wat luxer uitgevoerd dan normaal: adaptieve xenonverlichting, een panoramadak en nog wat kleine extra’s worden voor slechts 995 euro extra aan de standaarduitrusting toegevoegd.

Kleurrijk duo

Bij het openen van de portieren zien we twee verschillende interieurkleuren: de 308 SW heeft een lichtgrijs lederen interieur, terwijl je in de Mégane het moet stellen met antraciet stoffen bekleding en een donker dashboard. Het interieur van de Renault doet wat knusser aan dan dat van de Leeuw. De 308 heeft een grotere voorruit, in combinatie met een gigantisch glazen dak. Dat zorgt voor een ruimtelijk gevoel, maar het gaat wel ten koste van de sfeer in de auto. Doordat alles in een hele lichtgrijze kleur is uitgevoerd, ziet het er nogal kil en koel uit. Ook zijn de gebruikte materialen van een lager niveau dan in de Mégane, die bijna door het hele interieur zacht aanvoelen. De kunststof delen zijn ook voorzien van een mooi en modern motiefje, terwijl het ‘blokjesmotief’ in de 308 een stuk ouderwetser oogt. De radio van de Mégane zit mooier in het dashboard geïntegreerd, het systeem in de 308 ziet er lichtelijk aftermarket en verouderd uit.

Op de achterbank, of in het geval van de 308 beter gezegd de achterstoelen, zien we nog wat grote verschillen. In de 308 kunnen de achterpassagiers onafhankelijk van elkaar de stoelen verstellen. Dat is erg bijzonder in de klasse van stationwagons, maar voor de komst van de 3008 had Peugeot nog geen midi-MPV. De separate stoelen maken het interieur niet alleen flexibeler indeelbaar, het biedt ook een betere zitplaats op de middelste stoel, wat in veel auto’s met een conventionele achterbank nog een groot probleem is. De Renault biedt wel genoeg ruimte op de achterbank en je zit er lekker zacht, toch is de middelste zitplaats een stuk minder bruikbaar dan in de 308. Bovendien biedt de Peugeot ook de mogelijkheid om nog twee extra zitplaatsen voor in de kofferbak te bestellen, terwijl de Renault aan maximaal vijf personen plaats biedt. Blijft het aantal inzittenden beperkt tot vijf, dan heeft de 308 nog altijd de meeste ruimte aan ledematen en bagage te bieden. Het kofferruim van de Peugeot varieert afhankelijk van de stand van de drie achterstoelen van 508 tot 573 liter en is uit te breiden tot maximaal 1736 liter. De ruimte van de Renault meet 524 liter met de bank omhoog en kan met de bank plat maximaal 1600 liter herbergen.

Voel de verschillen

Na het op zak nemen van de kaart die bij de Mégane hoort, hoeven we niet meer aan een sleutel te denken. Het openen, sluiten en starten kan allemaal met de keyless kaart op zak. Fluisterstil komt de 1.9 DCi in de Mégane tot leven. Hoe ze stille dieselmotoren moeten bouwen, weten ze daar bij Renault wel. Een leek zou zo zeggen dat we met een benzinevariant te maken hebben. Met de redelijk gevoelloze koppeling en een soepele beweging richting de eerste versnelling, gaan we met de Renault op pad. We zetten koers naar Peugeot Nederland te Breukelen, om daar de 308 op te pikken. Daar aangekomen wordt een 308 SW voorgereden in een fel metallic rode lakkleur. Een stuk flitsender dan de donkerblauwe Mégane. Om de verschillen goed te kunnen voelen, neem ik plaats in de 308. Opvallend is dat de 2.0HDi een stuk minder stil loopt als de dCi. Die is echt opmerkelijk stiller tijdens optrekken en bij stationair toerental . Beide auto’s hadden een vergelijkbare kilometerstand, dus dat zou het verschil niet kunnen verklaren. Op snelheid, en met de cruise control geactiveerd is het verschil minimaal. Beide fransozen zijn voor dieselbegrippen opmerkelijk en aangenaam stil.

In de 308 kijken we tegen een kaal stuurwiel aan, terwijl dat van de Renault goed gevuld is met knopjes en een stukje aluminium afwerking. De bediening van de cruise control gaat bij de 308 dan ook achter het stuurwiel, via een aparte stengel. Het werkt prima, en is goed te bedienen zonder je handen van het stuur te halen. Bij Renault hebben ze er voor gekozen deze knoppen gewoon op het stuur te monteren, wat ergonomisch prettig werkt omdat je ook nog ziet welke knoppen je indrukt. In beide auto’s zijn de zetels duidelijk op comfort gericht. De zitpositie in de 308 is hoger dan in de Mégane, terwijl de stoelen in de Renault wat zachter zijn en zoals gezegd met stof bekleed. Van het gladde leder in de Peugeot glijdt je makkelijker van je plek, wat mede veroorzaakt wordt door minder zijdelingse steun.

Op papier heeft de Peugeot 6 paardenkrachten meer tot zijn beschikking ten opzichte van de Mégane. Met 130 pk voor de Mégane, en 136 pk voor de 308 valt er weinig te klagen. Maar bij het verder bestuderen van de specificaties, zien we tot onze grote verbazing dat de 308 bijna 200 kilo zwaarder is dan de Mégane. Dat is twee gewichtsklasses, wat niet onbelangrijk is als je zelf de wegenbelasting betaalt. De Mégane presteert door zijn lagere gewicht ook beduidend beter, en het blok heeft minder moeite om de auto op gang te krijgen. Vooral vanuit lage toerentallen trekt de Renault lekker, en voelt krachtig aan. Ook bij volgas voelt de motor koppelrijk aan. De 2.0 HDi in de 308 voelt vooral soepel aan. Echt snel is ‘ie niet te noemen, we missen de duw die we in de Mégane wel krijgen. Maar bij normaal gebruik presteert de motor meer dan adequaat. Je zou verwachten dat de Mégane minder liters per 100 kilometer weg zou slurpen, maar niets is minder waar. De Renault krijgen we met moeite op 6.0 liter op 100 kilometer, terwijl de Peugeot zonder al te veel moeite 5.4 liter op 100 kilometer gemiddeld verbruikt.

Tijdens het betere bochtenwerk is het gewichtsverschil eveneens duidelijk merkbaar. De Renault voelt een stuk wendbaarder en lichtvoetiger aan. De Peugeot heeft een zwaar glazen dak, dat het zwaartepunt verder naar boven brengt. De Renault is eveneens voorzien van een panoramadak, maar dat is minder groot en zwaar. De besturing van de 308 voelt duidelijk zwaarder aan dan die van de Mégane, die in zijn hele bediening wat lichter aanvoelt. Beide fransozen glijden lekker zacht over het wegdek, drempels worden met hogere snelheden en groot gemak genomen. Het overhellen blijft gek genoeg behoorlijk beperkt, de Renault helt het minst. Maar als het moet, kan er ook met de Leeuw aardig snel een bocht worden genomen.

Gewaagd duo

Een duidelijke winnaar aanwijzen is bij deze dubbeltest niet gemakkelijk. Dat komt doordat de auto’s weinig van elkaar verschillen, waardoor ze duidelijk aan elkaar gewaagd zijn. Op het vlak van rijeigenschappen zijn het beide typisch Frans geveerde auto’s, met een comfortabel rijkarakter. De Peugeot is iets ruimer en heeft een praktischer indeelbaar interieur, maar de Renault stelt daar weer een lager gewicht tegenover. Daarmee presteert en rijdt hij iets beter, maar dat komt helaas niet tot uiting in het verbruik. De HDi bleek zelfs iets zuiniger, maar de dCi uit de Renault was de stilste motor van de twee. Echter, wanneer we de prijslijsten van beide auto’s erbij pakken, zien we al snel verschillen die toch moeilijk goed te praten zijn. De 308 SW is bijna 5.000 euro duurder dan de Mégane Estate, terwijl de standaarduitrusting van de geteste uitvoeringen nagenoeg gelijk is. Naast meer binnenruimte, biedt de Peugeot helaas geen meerwaarde om dit verschil te kunnen rechtvaardigen. De Renault is dus duidelijk een scherpere aanbieding en is daarmee de meest aantrekkelijke excentriekeling van dit Franse duel.

Auteur: Gregory Weller

Fotografie: Luuk van Kaathoven