Dynamicus Maximus

Altijd weer een klein feestje als ik een snelle stationwagen mag testen. En wat voor eentje, een Ford Mondeo met deze typeaanduiding voorspelt vuurwerk. De Mondeo staat bekend als de dynamicus van het segment, die in casu via een ‘dubbele-koppeling-automaat’ 240 pk beteugelt. Een nieuwe motor, die tijdens de facelift geïntroduceerd werd als milieuvriendelijke vervanger van de roemrijke vijfcilinder. Na meer dan 1.000 kilometer volgt een essay over anderhalve week rijden met de duurste en snelste Mondeo van dit moment.

Afgeladen

Om de hardste noot maar meteen te kraken, de nogal optierijke testauto moet een lieve 56 mille opleveren en daarvoor is ook een dikke BMW 325i Touring in High Executive-trim koop. Eerlijk is eerlijk, voor zoveel geld krijg je dan wel een afgeladen Mondeo Wagon mee naar huis. En dat beperkt zich niet tot goodies als met leder en Alcantara beklede sportstoelen, xenon-verlichting of prachtige 18 inch wielen en het S-Edition-stylingpakket. Je krijgt voor dat geld ook elektrisch verstelbare stoelen, een bijzonder goed ‘Premium Sound System’ met navigatiesysteem en bovendien een reeks veiligheidsitems als ‘lane departure warning’, adaptieve cruise control en sensoren voor de dode hoeken.

Daadkracht

Aan de looks zal het niet liggen, want de S-Edition ziet er simpelweg lekker uit. Behoorlijk agressief ogende wielen in Y-design en een spoilerpakket waarmee de Mondeo op slag ‘dik’ wordt. De voorspoiler is lekker laag en schraapt daardoor ook wel eens over drempels of stoeprandjes van parkeervakken, maar zo met die glanzend zwarte honingraatgrille en LED-jes duikt er wel even wat op in de binnenspiegel van je voorligger. Geen probleem overigens om die visuele indruk met prestaties waar te maken, want dit is een echt snelle stationcar. Een hele snelle, zo bleek toen de Mondeo tijdens de fotoshoot van de Mazda3 MPS en Alfa Romeo Giulietta QV als ‘pakezel’ werd ingezet en hij de beide hot hatches verbazend makkelijk kon bijhouden. Dat zegt niets negatiefs over die branieschoppers, maar wel heel veel positiefs over de aandrijflijn van deze Mondeo.

Ik zal hier niet weer gaan treuren over de door milieueisen verdwenen vijfcilinder, want deze EcoBoost is objectief beschouwd een uitstekend alternatief. Uiteraard zijn 240 pk en een dieselachtig koppel van 340 Nm serieuze waarden, maar het is vooral de manier waarop dat imponeert. In 7.8 seconden gaat de Mondeo naar de 100 en op tussensprints reageert de motor altijd snel en zonder turbogat of andersoortig tegensputteren. De automaat met dubbele koppeling - Ford noemt hem PowerShift - doet het op zich goed en maakt efficiënt gebruik van het soepele koppelverloop van dit turboblok, maar kan Volkswagens uitmuntende DSG qua schakelgedrag en waarneembaarheid van de schakelacties nu eenmaal niet evenaren. De Mondeo is typisch zo’n auto die het niet laat merken dat de snelheidsmeter overuren maakt en inhalen op een tweebaansweg bezorgt je met zo’n aandrijflijn door de vloedgolf aan optimaal benutte power telkens weer een heerlijke grijns. En weer wordt bewezen dat die nieuwerwetse turbomotoren echt wel een vooruitgang zijn voor wat betreft het verbruik, want 1:10 haalde ik zelfs met onaangepast gedrag, terwijl 1:12 met meer terughoudendheid geen probleem bleek.

Sportstand

Maar boeit het eigenlijk wel dat deze Mondeo probleemloos 240 km/u op de klok zet? Want dit is een Mondeo en dan moet er maar één ding echt kloppen: het rijgedrag. De motor en transmissie waren wat dat betreft al lekker, de uitmonstering als S-Edition belooft nog meer. Die heeft standaard een sportievere wielophanging, maar kan optioneel ook uitgerust worden met ‘continuous controlled damping’ en uiteraard had de testauto dat. Meestal zijn zulke systemen niet echt indrukwekkend, maar deze Mondeo krijgt er daadwerkelijk verschillende gezichten door. Toegegeven, op comfortgebied zal de Mondeo geen hoofdprijs winnen, maar zet het onderstel en de PowerShift in de sportstand en geraak onder de indruk. De motor klinkt dan met een snerpje en wat plofjes ineens een stuk aantrekkelijker en enthousiasmeert om er eens lekker mee te gaan sturen. Een scherpe besturing met veel gevoel en een wegligging die zeer, maar dan ook echt zeer dynamisch is. De Mondeo is zo neutraal en communiceert zo goed, dat je soms vergeet dat dit toch echt een veredelde gezinsauto is. Voor de liefhebbers: de Mondeo heeft een ‘los kontje’ en daar kunnen zelfs de niet zo geoefende stuurlui in dit geval lol aan beleven.

Á propos gezinsauto, de Mondeo Wagon is inderdaad heel praktisch. Dat een immense lading aan fototassen en statieven zonder problemen in de 549 liter grote bagageruimte past is leuk, dat er makkelijk vier volwassenen in de auto gaan heeft meer waarde. Zowel voor- als achterin vinden ook forse kerels zowel veel hoofd- als knieruimte. De voorpassagiers kijken echter uit op een dashboard dat zijn leeftijd met bepaalde kunststoffen en wat nepperig ‘aluminium’ toch wel begint te verraden, evenals de wat dun en blikkerig aanvoelende deuren dat ook doen. Maar goed, dat vergeet je tijdens het rijden meteen, want de hardware is echt wel prima. De sportstoelen zitten uit de kunst en tezamen met het lekkere sportstuur is een actieve houding zo ingesteld. Een erg smaakvolle kleurencombinatie had ‘onze’ Mondeo trouwens met dat zwarte leder, het donkergrijze Alcantara en de rode stiksels – dé sportieve kleuren bij uitstek.

Echt een lekkere auto

Dat de Mondeo inmiddels tot de oudere auto’s in zijn klasse behoort, kan de facelift maar ten dele verbloemen. Dat merk je niet alleen aan de materialen hier en daar, maar ook aan de smalle en lichte deuren en het geluidsniveau. Dat is het dan ook wel qua minpunten, want het is al vaak gezegd en ik benadruk het nog maar eens: de Mondeo is echt een lekkere auto. Nu is de testauto de top van het gamma, maar iedere Mondeo hoekt en stuurt als geen andere middenklasser. Wie kiest voor deze ‘über’-Mondeo is uiteraard verzekerd van een zeer praktische auto, maar ook snelle auto, waarbij de nieuwe EcoBoost-motor acceptabel met brandstof omspringt. Bovendien krijg je er altijd de PowerShift-automaat bij en dat past uitstekend bij de 240 pk, hoewel de échte stuurman een handbak zou prefereren. De keuze voor een S-Edition betekent een sportief én smaakvol georiënteerde stationcar, die zijn dubbele uitlaten zonder meer waarmaakt.

Auteur: Jan Westerhof

Fotografie: Elco van der Meer