Opvallen

Bij het kiezen van een leaseauto wordt de Ford Mondeo regelmatig aangevinkt als kandidaat en die keuze valt te begrijpen. Degelijk, stijlvol en een gewaardeerd onderstel zijn termen die de Mondeo niet vreemd zijn. Maar wat als je een Mondeo wilt die wél opvalt tussen alle Passats en Laguna’s op de parkeerplaats bij het kantoor? Een Mondeo met een 2.5 liter turboblok en 220 paardenkrachten klinkt aantrekkelijk, maar die oogt praktisch hetzelfde als een 1.6 in een gelijke uitvoering. Gelukkig is er dan nog de Ford Mondeo Titantium met S-pack. In ons geval de Wagon met een bijpassende, meer economische 2.2 TDCi motor.

S-portief

Het exterieur is in één woord samen te vatten: Dik. Zo dik dat de – overigens zeer fraaie - 18 inch velgen zelfs wat te klein ogen. De S-pack onderscheidt zich door een bumperkit die de auto wat meer body geeft. Lang leve de kleur ‘Hypnotic Silver’ dat op ons testmodel zit, want de S-pack bumpers hebben ook grijze accenten en in onze kleur wordt het grijs goed gecontrasteerd . Bij een rode Mondeo wordt bijvoorbeeld een veel lichtere kleur grijs kunststof gebruikt en dat oogt, in onze ogen, rommelig. Het enige wat bij onze Wagon stoort is dat de onderkant van de bumpers een kleurafwijking hebben. Lastig te voorkomen, aangezien die delen van een ander soort kunststof zijn gefabriceerd.

De voorbumper maakt de Mondeo een tikkeltje agressiever en het smoelt erg lekker, vooral in combinatie met de honingraad grille – onderdeel van het S-pack. De adaptieve cruise control zit jammer genoeg lelijk verwerkt in de grille. Het was fraaier geweest als deze in de bumpergrille verwerkt zou zijn en dan bij voorkeur in het midden, zoals bij bijvoorbeeld Audi en Mercedes.

Achter zien we links en rechts uitlaten zitten die, in combinatie met de ‘diffuser’, de sportieve uitstraling extra benadrukken. Sideskirts maken het S-pack plaatje compleet.

Verwennerij

Geen nephout of glimmende aluminium delen op het dashboard, maar een plastic dat op pianolak lijkt. Dit is de enige tegenvaller in het interieur van de Mondeo. Het moet voor pianolak inleglijsten door gaan, maar in werkelijkheid oogt het tamelijk goedkoop. Wat trouwens ook geldt voor de aluminium delen op het stuur. En dat terwijl de rest van het dashboard voornamelijk bestaat uit zachte en fraaie materialen. Daardoor is de kwaliteitsindruk toch goed. Wat het interieur van de Mondeo op een hoger niveau tilt zijn de rode stiksels. Je vindt ze werkelijk overal! Op het stuur, de versnellingspook, deurpanelen, stoelbekleding en zelfs de mattenset heeft een speciaal rood randje gekregen. Helemaal top!

Een absolute heerlijkheid zijn de stoelen, het leer en alcantara oogt zeer fraai en de zijdelingse steun scoort een ruime voldoende. De zittingen zijn wel wat aan de harde kant en zo ook de armsteun, wat een stukje comfort weghaalt. De verwarmde- en tevens koelende functie voor de voorstoelen zijn een verademing. Achterin kunnen de zittingen ook verwarmd worden en in combinatie met de ruime zit is het daar goed vertoeven.

Een rit naar je favoriete vakantieland zou geen probleem moeten zijn, de kofferbak heeft met maar liefst 554 liter genoeg opslagruimte. Het grote kleurennavigatiesysteem hebben we onder andere leren kennen in de Focus ST en daar heeft hij zijn dienst al goed bewezen. Het touchscreen werkt superieur en is vooral zeer gebruiksvriendelijk. Onze Mondeo heeft het, zogenaamde, FordConvers+ ‘State of the Art’ instrumentenpaneel. Dat klinkt specialer dan het is, maar oogt wel hightech en herbergt onder andere de boordcomputer, autofuncties en de adaptieve cruise control.

De grote sensor in de grille meet de afstand tussen jou en je voorligger en daar zit het voordeel van de adaptieve cruise control. Je stelt een bepaalde afstand en snelheid in en als een voorligger voor je invoegt houdt de ACC daar rekening mee. Het heeft een seconde nodig, maar de Mondeo houdt een vaste afstand aan tot je voorligger. Ook als deze remt. Gaat de voorligger opzij, dan heeft het systeem wederom wat tijd nodig en zal dan de ingestelde snelheid worden vervolgd. Een groot nadeel van de ACC in onze Mondeo is dat we rijden met een handgeschakelde 6-bak. Als we terug zakken naar bijvoorbeeld 80km/u heeft de Mondeo in de zesde versnelling moeite om naar de ingestelde snelheid te komen van 120 km/u. Dit duurt simpelweg te lang, voor je gevoel geeft de auto ook niet volgas. Even terugschakelen en zelf gas bij geven is dan een betere optie. Bij een automaat zou dit probleem zich niet voordoen, die kan namelijk zelf terugschakelen. Het ACC werkt prima en comfortverhogend, maar past dus beter bij een automaat.

S-tug

Met alleen een bumperkitje en grote wielen ben je er nog niet, daar hoort natuurlijk een sterke motor bij. En de 2.2 TDCi is zo’n motor, met 175 paardenkrachten en 400 newtonmeter aan koppel is het absoluut geen stakker. Al lijkt de dieselstoker niet zo snel als je zou verwachten. Een Volkswagen Passat 170pk TDI is voor het gevoel sneller, maar weeg slechts 28 kilogram minder en de technische specificaties zouden in het voordeel moeten zijn van de Mondeo. Een blik op de teller maakt wel duidelijk dat je met een flinke dieselmotor aan de gang bent. Vanaf de 1500 toeren komt de turbo er geleidelijk in, waardoor de – in samenwerking met PSA (Peugeot/Citroen) – motorblok niet als beresterk overkomt. Voordeel van dit blok is dat het motorgeluid goed op de achtergrond blijft, ook tijdens het accelereren. Jammer dat de koppeling zich vrij zwaar laat bedienen en erg snel aangrijpt, zodat je niet altijd vlekkeloos doorschakelt. Het schakelen zelf gaat soepel en met een lichte weerstand en werkt uitstekend.

Tot nu toe heeft de Mondeo een hoop aspecten die de Titanium S-pack tot een interessante auto maken, maar zoek je een comfortabele snelwegcruiser dan kom je van een koude kermis thuis. Met het sportonderstel is hij namelijk stug. Erg stug. Het rijplezier wordt daarmee wel verhoogd, want een potje sturen met de 4 meter 83 lange stationwagon is bijzonder plezierig. De besturing is direct en redelijk licht bij lagere snelheden en er is meer dan genoeg feedback. Bij hogere snelheden wordt de besturing wat zwaarder, waardoor er minder gecorrigeerd hoeft te worden. Door de flinke banden is de Mondeo wel wat spoorgevoelig. Jagen we de Ford een bocht door blijft de koets zeer stabiel en helt vrijwel niet over. Er is meer dan voldoende grip en dit zorgt voor een glimlach op je gezicht. De remmen hebben geen problemen met de 1515 kilogram wegende Mondeo en vertragen uitstekend. Het uiterlijk maakt zijn sportieve aspiraties waar, maar dat stugge onderstel wordt op een gegeven moment wel hinderlijk. Rijd je over een heuveltje op de snelweg met een aardig gangetje lijkt het zowaar dat je wordt gelanceerd. Begrijp ons niet verkeerd, we zijn fan van sportieve auto’s, maar het past niet helemaal bij zo’n grote reiswagen die de Mondeo in de eerste plaats toch moet zijn.

Het S-pack geeft de auto van buiten en binnen echt wel iets speciaals, maar een iets soepeler onderstel had ‘m wat plezieriger gemaakt. Vooral als je zo’n diesel neemt waar je normaal gesproken aardig wat kilometers mee rijdt. We hebben een hoop kilometers gemaakt met de Mondeo en wij kwamen buiten de bebouwde kom uit op een verbruik van 1 op 17 en binnen de bebouwde kom 1 op 11,5. Waarden die interessant klinken, vooral omdat je theoretisch 1 op 20,4 zou moeten kunnen halen. De 2.2 TDCi beschikt ook nog eens over een energielabel B en een lagere prijs dan die van de, eerder besproken, Volkswagen Passat in vergelijkbare motorisatie en uitvoering.

De bochtverlichting is van een ander kaliber dan in de meeste auto’s. Geen meedraaiende koplampen of een mistlamp die aanspringt, maar een extra lamp in de koplampunit. Verrassend genoeg maakt dit een groot verschil en worden de bochten perfect verlicht. Geen overbodige optie, want de neus is lang en daardoor wat minder overzichtelijk. De parkeersensoren voor en achter zijn in dat opzicht ook erg welkome voorzieningen.

Individualisering

Dus ben je al die saaie leaseauto’s beu en zoek je iets onderscheidends, dan hoeft de Ford Mondeo niet van de shortlist af. Misschien komt hij zelfs bovenaan te staan. Het stoere Titanium S-pack maakt het namelijk mogelijk om je dertien-in-een-dozijn leasebak te individualiseren tot een echte eye-catcher die uitstijgt boven de grijze massa. Een nadeel is dat de 2.2 TDCi enkel in deze sportieve uitvoering leverbaar is en juist dat stugge onderstel, dat onderdeel is van het S-pack, kan op den duur vervelend gaan worden. De zeer complete uitrusting en de scherpe prijs ten opzichte van de concurrentie zijn wel weer redenen om potentiële kopers over de streep te trekken. Het is goed denkbaar dat wie extra wil betalen voor een sterkere dieselmotor, het stugge onderstel van de Titanium S-pack ook zal kunnen waarderen. In deze uitvoering maakt het de Mondeo daarmee tot een echte liefhebbersauto.

Auteur en fotograaf: Anton van der Wulp