Autotest: Hyundai i10 1.25 i-Motion

Belastingontduiking

Belasting betalen is nooit leuk. Je draagt weliswaar bij om de samenleving in stand te houden, maar je zou het liever niet weggeven. Het grote voordeel van ons land is dat kleine auto's zich steeds vaker schuldig maken aan ‘legale belastingontduiking’ en het niet betalen van BPM en wegenbelasting klinkt voor de gemiddelde Hollander als muziek in de oren. Dat komt mooi uit voor Hyundai, want de Koreanen hebben de succesvolle i10 naast gefacelift ook onderhuids geüpgrade, zodat alle handgeschakelde i10’s nu BPM- en MRB-vrij zijn.

Vlotter

De enige concessie die je zou moeten doen, is het enigszins suffe uiterlijk. De smalle en hoge koets staat nou eenmaal niet garant voor een uiterst dynamisch ogende auto. Toch heeft Hyundai haar best gedaan om ‘m net wat vlotter te laten ogen dan voor de facelift. De scherper gesneden bumpers, de ‘Hexagon’-grille en de speelsere koplampen dragen daaraan hun steentje bij. Met zo’n fel kleurtje, stootstrips in carrosseriekleur, wieldoppen die ogen als lichtmetalen velgen en zelfs knipperlichten in de buitenspiegels oogt de i10 minder goedkoop dan dat ‘ie werkelijk is.

Kwalitatieve indruk

Voor een auto die vanaf 8.000 euro de jouwe is, laat het interieur een kwalitatief hoogwaardige indruk achter. Ook al bestaat het gehele dashboard uit harde en grijze kunststoffen, het ziet er wel allemaal prima uit. Er is geen glimmend plastic te vinden, maar wel een degelijk uitziende en aanvoelende dashboardinleg. De stoelen zitten prima, waarvan de bestuurdersstoel in hoogte verstelbaar is. Dat geldt tevens voor het stuurwiel, dat niet in diepte te verstellen is. Dat is echter geen gemis, want de zitpositie is goed te noemen. Wat handig is bij een auto met een hogere zit, is dat ook de versnellingspook - zoals bij de i10 - wat hoger is geplaatst.

Achterin is de beenruimte acceptabel en hoofdruimte is er in overvloed. In de i10 zul je echter voornamelijk (klein)kinderen zien zitten en die zitten daar uitstekend. Dankzij de hoge koets is het in- en uitstappen ook nog eens zeer comfortabel. De kofferbak biedt een keurige 225 liter aan ruimte en door zijn rechthoekige vorm kan je er gerust enkele picknickmanden in kwijt. Dat de hoedenplank niet automatisch omhoog klapt, is een klein nadeel, maar helaas geen uitzondering is in het A-segment.

Levendig

Om de belasting te ontduiken, hoef je er geen illegale praktijken op na te houden, maar slechts de juiste auto kiezen. In het geval van de i10 heb je twee motoren die - op de 1.25 met automaat na - BPM en MRB-vrij zijn en in de 14% bijtellingscategorie vallen. Het is een extra investering, maar de 500 euro duurdere 1.25 lijkt de betere keuze te zijn. De 1.25 zou volgens de specificaties namelijk zuiniger moeten zijn dan de 1.1, die met 69 pk ook niet echt lekkere prestaties levert. De 1.25 biedt 85 pk (voorheen 78 pk) en dat rijdt toch net wat prettiger. De i10 is daarmee nog geen snelle auto, maar voor in het dagelijkse verkeer voldoet ‘ie uitstekend. Het karakter van dit blok is zelfs geweldig te noemen, er zijn maar weinig kleine atmosferische motoren die zo ontzettend soepel en lekker lopen als de 1.25 van Hyundai. De motor reageert snel op het indrukken van het gaspedaal, al is de i10 pas echt vlot na de 3.500 tpm. Het blokje draait bij 120 km/u 3.400 toeren en het voordeel van dat toerental is dat je op de snelweg de bak rustig in zijn vijf kan laten staan als je nog even wilt inhalen, omdat de motor dan in een geschikt toerengebied zit. Het motorgeluid overheerst gelukkig niet, maar windgeruis is wel wat meer aanwezig. Het is overigens absoluut geen straf om de vijfbak te bedienen, want die schakelt enorm soepel. Het is enkel de koppeling die wat minder gevoelig zou mogen zijn. Het uiteindelijk behaalde gemiddeld verbruik van 1 op 18 is voor mij een bevestiging dat je geen andere motor nodig hebt om uitstekende verbruikscijfers te scoren.

Het onderstel is keurig afgestemd op wat de doelgroep van de auto graag wenst: comfortabel, maar niet week. Dit maakt de i10 zelfs buiten de bebouwde kom een prettige auto om een reisje mee af te leggen, ook omdat de auto – ondanks de smalle bandjes – stabiel aan blijft voelen. De zachte vering en de hoge koets zorgen er wel voor dat de i10 in bochten wat kan overhellen. Als je vroeg en hard op het gaspedaal drukt, dan kunnen de bandjes wel eens doorspinnen, maar voor stevig hoeken is de i10 ook niet echt bedoeld. Toch zou je dat niet zeggen als je de besturing voelt. De auto stuurt wat licht, maar zeker niet onaardig. Er is niks kunstmatigs aan, wat de i10 zelfs erg volwassen laat aanvoelen. En dat is precies hoe de i10 in zijn geheel aanvoelt.

Aangenaam

Het is goed om te zien dat Hyundai naast het ontwikkelen van een financieel aantrekkelijke auto niet heeft vergeten om het rijden ook nog aangenaam te houden. Het is eigenlijk jammer dat de buitenkant van de auto een beetje saai is, want de i10 is werkelijk een heerlijk autootje om mee te rijden. Op alle fronten weet de kleine Koreaan te overtuigen, maar motorisch in het bijzonder. Niet alleen presteert de 1.25 uitstekend, deze motor blijkt ook nog eens zuinig om te springen met brandstof.

Auteur en fotograaf: Anton van der Wulp