Vreemde snuiter

Was Mazda eind vorige eeuw nog een beetje het merk van de grijze muizen, sinds enkele jaren bouwen ze auto’s met een gedurfd design. De sportieve Mazda RX-8, de vierdeurs coupé met twee in tegengestelde richting openslaande deuren, is hier misschien wel het meest markante voorbeeld van. Qua design is de CX-7 een sprekende afgeleide van de inmiddels niet meer in Nederland leverbare sportcoupé met wankelmotor. Dat schept natuurlijk hoge verwachtingen ten aanzien van het rijden, maar maakt ook nieuwsgierig naar zijn praktische inzetbaarheid. De introductie van een nieuwe dieselmotor en een lichte facelift, waren voldoende reden voor een hernieuwde kennismaking met deze vreemde snuiter uit het SUV-segment.

Opgepompte RX-8

Want een opvallende verschijning is de CX-7 zeker, met zijn afgeronde neus en spatborden, die rechtstreeks afkomstig lijken van de RX-8. Zijn donkere koplampen priemen eigenwijs vooruit en lijken eveneens één op één te zijn overgenomen van Mazda’s designicoon. De immens uitgeklopte wielkasten doen de rest van het koetswerk haast compact ogen, hoewel de CX-7 welbeschouwd een forse auto is. De daklijn lijkt met één vloeiende penseelstreek getekend en ook de raamlijn volgt dit sierlijke profiel, met een knikje ter hoogte van de achterste wielkast.

Bij de facelift heeft de voorbumper een iets andere lay-out gekregen, waarbij de vormen van de forse luchtinlaten nog beter aansluiten bij het familiegezicht van de overige Mazda’s. Chroomwerk rond de ramen, boven de brede opening van de voorbumper en onderaan de deuren zouden hem een iets chiquer voorkomen moeten geven, al staat het prominente logo in de grille dat nog het meeste in de weg. Op een donkere kleur komt de glanzende lijsten in elk geval beter uit dan op het door ons gereden lichtere exemplaar.

De CX-7 vormt dus een gewaagde, maar wat ons betreft geslaagde mix van uiteenlopende designelementen. Het is wat oneerbiedig om over een opgepompte RX-8 te spreken, maar in dit geval is het een compliment. Voor een SUV ziet hij er minstens zo sportief uit als bijvoorbeeld Mazda’s eigen hot hatch, de 3 MPS. Niet geheel toevallig is de CX-7 ook leverbaar met dezelfde opzwepende motor uit de MPS, maar helaas laten we die vandaag voor wat het is.

(Nood)zakelijke diesel

We rijden namelijk met de nieuwe dieselmotor, die een (nood)zakelijk alternatief moet zijn voor de prijzigere turbobenzine variant. Het niche waarin Mazda’s midi-SUV zijn aantallen moest maken, was in Europa namelijk al tamelijk klein. Het gemis van een dieselmotor was in dit segment al helemaal een obstakel voor potentiële kopers, die lagere gebruikskosten verkiezen boven prestaties. Gelukkig is er voor deze mensen nu de 2.2 dieselmotor, die om een voor ons duistere reden teruggekieteld is van 185 naar 173 pk. Het hoge koppel van 400 Newtonmeters is gelukkig wel gehandhaafd gebleven. In iets meer dan 11 tellen tik je de 100 km/uur aan, terwijl bij 200 de top bereikt wordt. Het blijkt met die specificaties een adequaat presterende krachtbron, die in het juiste toerengebied best vlot aanvoelt.

Bij de koude start merk je direct dat de toegevoegde extra geluidsisolatie het facelift model er een stille auto van heeft gemaakt. Natuurlijk hoor je nog altijd wat rauwe klanken op de achtergrond van een dieselmotor die nog warm moet worden, maar eenmaal op temperatuur blijft het aangenaam rustig binnenin. Vanaf iets onder de 2000tpm trekt de dieselmotor er krachtig vandoor en voel je de turbo lekker zijn werk doen. Na de 3500tpm is de gang er echter al weer aardig uit en is het vooral het motorgeluid wat toeneemt, terwijl de acceleratie en het geluidscomfort rap afnemen. Zodoende haal je hooguit 70 km/uur in de tweede en 110km/uur in de derde versnelling, wat er op neerkomt dat de versnellingen kort zijn en je alert moet op en terugschakelen om vlot vooruit te gaan. In de hogere versnellingen pakt hij dan wel weer soepel op, maar het verlangen naar een automatische transmissie blijft aanwezig en zal helaas een onvervulde wens blijven. Zowel de benzine als dieselmotor zijn er alleen met handgeschakelde zesbak. Gelukkig schakelt de CX-7 wel voortreffelijk, met korte slagen en een strak, maar voldoende soepel patroon. De koppeling is aan de lichte kant, maar je rijdt er moeiteloos mee weg zonder gas bij te geven.

De door de fabriek opgegeven 1 op 13,5 halen we helaas niet, maar die moet met een rustige rijstijl wel tot een nette 1 op 12 te benaderen zijn. Bij stevig doorrijden reden we 1 op 10,5 en op de snelweg zul jij bij een snelheid van 120km/uur niet veel gunstiger uitkomen. Het hoge gewicht, het frontale oppervlak en de vierwielaandrijving spelen hem hier parten. Verlaag je de snelheid naar 100km/uur dan rijd je al 1 op 14. Het is in elk geval nog altijd beter dan de turbobenzine variant, waarvan het nog maar de vraag is of je in de buurt van de 1 op 9 zult blijven. Het is verder het vermelden waard dat de CX-7 ook een kleine primeur onder de kap heeft, of beter gezegd onder de auto, omdat hij de eerste Japanse auto is met een speciaal SCR-filter in de uitlaat met een ‘AdBlue’ additief om een deel van de schadelijke uitstoot te neutraliseren.

Lichtvoetig en intuïtief

Zoals gezegd waren de verwachting hooggespannen, als het op rijeigenschappen aan komt. Op dat gebied heeft Mazda dan ook een naam hoog te houden, met de toegankelijk speels rijdende RX-8 in het achterhoofd. Natuurlijk kun je van een dergelijk hoge auto met vierwielaandrijving niet dezelfde rijsensatie verwachten, maar we zijn toch erg benieuwd waar de gelijkenis ophoudt. Concerngenoot Ford bewees met de Kuga namelijk al eerder dat een SUV nog verassend dynamisch kan rijden. Helaas ontbreekt die scherpte en weerstand uit de Ford in de besturing van de Mazda. Vooral het insturen gaat wat te licht, al dirigeer je de CX-7 wel lekker direct en intuïtief de bochten door. Het onderstel is daarbij tamelijk soepel, al behoud je voortdurend het contact met het wegdek. Het overhellen doet de 1775kg zware koets in mindere mate dan de Kuga, al blijft het natuurlijk onvermijdelijk zonder de toepassing van luchtvering. Desalniettemin claimt Mazda dat de torsiestijfheid en het overhellen verder beperkt is door een aantal verstevigingen aan het koetswerk en een gewijzigde wielophanging. Drempels blijken gelukkig geen beproeving, al bereik je met hogere snelheden op dergelijke hobbels al gauw het einde van de veerwegen. Samenvattend rijdt de CX-7 dus niet zo sportief als hij eruit ziet. Eerder lichtvoetig, daarbij voldoende comfortabel en fijn sturend.

Hoogwaardigere aanblik

Het enige dat roet in het eten gooit is de zitpositie. Die is met de toevoeging van een diepte- (naast hoogte)verstelling voor het stuur nu wel beter in te stellen, maar nog niet optimaal. Dit heeft voornamelijk te maken met de zittingen die - in het geval van de met stof beklede en handmatig verstelbare exemplaren uit de testauto - een kantelverstelling moeten ontberen. De bestuurder kan zijn stoel gelukkig nog wel in hoogte verstellen, maar daarmee staat de zitting nog altijd te vlak, wat ook geldt voor zijkanten. Je zit er meer op dan in en mist de nodige ondersteuning voor je bovenbenen, wat op langere ritten vervelend is.

Achterin is het wat dat betreft beter voor elkaar. Hoewel de instap door de kleine achterdeuren wat krapper is, beschik je over voldoende hoofdruimte en ook de beenruimte blijkt precies voldoende voor langere personen om ook nog achterin te kunnen zitten. De bagageruimte tenslotte, is met 455 liter redelijk ruim en met de twee hendels in een handomdraai uit te breiden tot een riante 1348 liter.

Mazda heeft echter nog meer gedaan om het verblijf in de CX-7 verder te veraangenamen, want het dashboard heeft net als de buitenkant een serieuze update gehad. Daarbij is de kritiek ter harte genomen dat het materiaalgebruik onder de maat was, qua kwaliteitsindruk. Dit is bij het nieuwe model duidelijk verbeterd en ook qua design vormt het strak vormgegeven dashboard nu meer een eenheid. Het interieur heeft een hoogwaardigere aanblik gekregen, maar de fraaie structuren ten spijt voelt het nog altijd onvriendelijk hard aan. Het steekt echter allemaal degelijk in elkaar en de functionaliteit is in orde.

De voorheen niet eens leverbare navigatie is nu ook te verkrijgen en zit op een prettig hoge plek onder een overkapping midden op het dashboard. Hoewel het scherm wat aan de kleine kant is, werkt het systeem uitstekend. Het prettig vastpakkende multifunctionele stuurwiel krijgt een bovengemiddelde waardering voor het feit dat je er zowel de navigatie, boardcomputer, cruise control en bluetooth carkit mee kunt bedienen. Comfortverhogende zaken als een knipperlichthendel die drie keer knippert bij kort induwen, of vier elektrische ramen met doordrukstand zijn geen vanzelfsprekend bij Aziatische auto’s, maar gelukkig wel aanwezig in de CX-7. Onze testauto had tevens een achteruitrijdcamera, wat maar weer aangeeft dat hij van alle moderne gemakken (te) voorzien is.

De Cayenne van Mazda?

Met zijn grotere bodemspeling, vierwielaandrijving en sterke optische verwantschap met de sportiefste Mazda van recente jaren zou je de CX-7 bijna de Cayenne van Mazda kunnen noemen. Dat gaat ons eigenlijk net wat te ver, omdat hij daarvoor toch de scherpte mist van bijvoorbeeld de Kuga. Met zijn hoge instap is het oneerbiedig gezegd ook zeker geen RX-8 voor bejaarden, want qua rijeigenschappen is nog wel sprake van voldoende dynamiek. De krachtige aanvoelende dieselmotor met de fijn schakelende versnellingsbak sluit hier mooi op aan, al zijn de absolute prestaties niet zo bijzonder. Het is jammer dat de zitpositie niet optimaal is, hoewel de facelift enige beterschap heeft gebracht. Dat geldt ook voor de algehele kwaliteitsindruk van het interieur en het opgefriste uiterlijk, die er ook duidelijk op vooruit gegaan zijn.

Door de nieuwe dieselmotor geldt dat eveneens voor de vanafprijs van de CX-7 – vanuit het perspectief van de koper gezien. Vanaf net geen 43 mille koop je een behoorlijk onderscheidende, ruime en dynamisch ogende auto, met acceptabele exploitatiekosten en voorzien van alle moderne gemakken. Fors goedkoper dan bijvoorbeeld een Nissan Murano, Lexus RX of Infiniti EX37. Het enige wat nog ontbreekt is een sterk imago, wat zich zal vertalen in een hogere afschrijving. Daarom is het mooi dat de CX-7 nog scherper geprijsd is dan dat hij rijdt. Het wachten is op vreemde snuiters die tot aankoop over durven te gaan.

Auteur en fotografie: David Joost Kamermans