De grootste van Europa?

In de Verenigde Staten is alles groter dan bij ons in Europa. Niet alleen de auto’s, ook de wegen, de huizen, de hamburgers, de frisdrankbekers en misschien als gevolg daarvan de doorsnee Amerikaan zelf ook wel. Een Chrysler Town & Country, zoals de Grand Voyager daar heet, is dan ook geen uitzonderlijk grote auto voor Amerikaanse begrippen. Hoe anders is dat voor ons. Met zijn lengte van meer dan 5 meter en de breedte van een Hummer is dit geen auto waar je makkelijk omheen kunt. Geldt dit ook voor aspirantkopers die in de markt zijn voor een dergelijke full-size MPV?

Volumineuze pakezel

De verkoop van de Voyager is al jaren redelijk stabiel in Nederland. Er is echter een grote MPV die het nog beter doet in de verkoopstatistieken: de Renault Grand Espace. Eigenlijk de enige Europese ‘full-size’ MPV die qua buitenmaten en binnenruimte een beetje in de buurt komt van deze Amerikaanse mastodont. Voor wie de Renault al een grote auto vindt: ‘You ain’t seen nothing yet!’ Met 5.14m lengte en 1.95m breedte is de Voyager bijna 30cm langer en 9cm breder dan zijn Franse concurrent. De toevoeging Grand is dus wel op zijn plaats. Als je oog in oog staat met de Chrysler komt hij inderdaad groot over. Het design is dan ook niet bijster dynamisch en aan de achterkant zelfs een beetje busjesachtig. Over de voorkant zijn we wel te spreken. Stel je deze Chrysler even voor in een donkerrode of zwarte exterieurkleur en er staat, in combinatie met de chromen grille, opeens best een chique auto voor je neus. In deze kleur komt dat helaas wat minder over. De 16 inch lichtmetalen wielen die standaard onder deze Touring-uitvoering zitten misstaan niet, maar mochten nog wel een inch groter zijn. Die vullen de enorme wielkasten net wat beter op. Vergelijken we hem tenslotte nog even met de vorige generatie Voyager, dan is de algehele styling van de carrosserie toch duidelijk anders. Was de vorige nog een bol vormgegeven auto met veel afgeronde lijnen, de nieuwe generatie Voyager lijkt juist veel massiever door meer rechte lijnen en een hoekigere vorm. Al met al een krachtiger ontwerp.

De grote buitenmaten scheppen natuurlijk verwachtingen voor de binnenruimte en inderdaad: wat is hij ruim! Met name achterin onderscheidt hij zich op dit front van zijn Franse concurrent. Zelfs op de derde zitrij is het voor langere personen goed vertoeven. Aan been- en hoofdruimte geen gebrek. Maar ook de bagageruimte is met 638 liter fors te noemen, zelfs voor dit type auto. Meestal gaat een derde zitrij namelijk ten koste van de bagageruimte. Een unieke aspect aan de Voyager, is het ‘Stow ’n Go’ systeem. In drie stappen klap je de derde zitrij weg in de uitsparing in de bagageruimte. Met behulp van duidelijk genummerde touwtjes laat je de twee ongelijke delen verdwijnen onder de vloer. Hierbij ontstaat een volledige vlakke laadruimte, zonder dat je met meubilair hoeft te sjouwen. Hetzelfde trucje is ook uit te halen met de twee ‘captain chairs’ van de middelste zitrij. Ook die tover je zo onder een vlakke vloer weg. Hiervoor moeten de voorstoelen wel iets naar voren geschoven worden: dat vereist dus iets meer inspanning en tijd. Resultaat is een verhuisauto in personenautovermomming. De ongebruikelijke keuze om slechts twee zitplaatsen op de tweede zitrij te plaatsen en drie op de derde, en niet andersom, heeft te maken met de opbergmogelijkheid van het meubilair in de bodem.

ICE-Trein

Haal je al het meubilair weer tevoorschijn, dan wanen de inzittenden zich in een ICE-trein. Het glasoppervlak van de schuifdeuren biedt een uitzicht dat, in combinatie met de hogere zit, het idee geeft dat je een kaartje gekocht hebt om mee te mogen reizen. ’s Avonds wordt dit idee nog verder versterkt door de lichtblauwe sfeerverlichting die over de gehele lengte van het plafond een speciale ambiance creëert in het interieur. Sowieso komt het interieur een stuk mooier over in het donker, dan overdag. Het veelgebruikte harde plastic in het interieur valt ineens niet meer zo op, terwijl het mooie tellerwerk en de zachtgroene verlichting van de diverse instrumenten je prettig tegemoet schijnen. De chromen details rondom het klokje, de automaatpook, de handgrepen, de draaiknoppen van de climate control en natuurlijk het Chrysler-logo op het stuur vallen op een subtiele manier op, zonder te kitscherig te zijn. Ter completering van de chique binnenkant, was lederen bekleding toch wel de kers op de taart geweest, maar dat is pas standaard op de duurdere Limited uitvoering. De donkere stoffen bekleding is overigens geen straf om op te zitten. Het ziet er netjes uit en je glijdt er niet op weg. De ‘captain-chairs’ zitten beter dan ze er uit zien. Met name bij de lengte van de zittingen is beter rekening gehouden met langere personen, in vergelijking tot de eerder aangehaalde Franse concurrent. De zijdelingse steun is ook in orde en samen met de armsteunen zorgt dit voor een zeer comfortabele zitplek. Een plek waarvandaan je ook een hoop overzicht hebt over het verkeer. Je zit op gelijke hoogte met grote SUV’s en kijkt neer op de ‘normale’ personenauto’s. In de praktijk werkt dit zeer rustgevend en je zult je minder snel aan de kant laten drukken door haastige leaserijders. Deze touringcar heeft een bepaalde onverzettelijkheid over zich waar rekening mee gehouden mag worden.

Vanuit de bestuurdersplek vallen een aantal zaken op. De houtstrips voorin zijn een leuke poging het zwartgrijze interieur een beetje op te vrolijken, maar komen verre van ‘echt’ over. Verder keren ze niet terug in de rest van het interieur. Wat wel positief genoemd mag worden is het multimediasysteem. Met behulp van een aanraakscherm zijn diverse functies van de navigatie en audio te bedienen. Het zit mooi hoog geplaatst en netjes geïntegreerd in het dashboard. De 20GB harde schijf biedt een hoop opslagruimte voor films en mp3-muziek, alsmede kaarten van heel Europa. Optioneel is er uitbreiding naar meerdere dvd-schermpjes in de auto mogelijk, die op de plaats komen van de opbergvakjes in het dak. Voorts is het geluid dat uit de diverse boxen in de auto komt is van zeer acceptabel niveau en voorziet ook de achterpassagiers van aangename deuntjes. De audio kent ook de mogelijkheid van bediening vanaf het stuur, hoewel dat niet intuïtief gevonden wordt. Oorzaak is de plaatsing van die knoppen, die zitten namelijk verstopt aan de achterkant van het stuurwiel. De knoppen op de voorkant van het stuurwiel zijn namelijk voor de bediening van de boordcomputer. Dit hadden we liever andersom gezien. De automaatpook van de Voyager is geen typisch Amerikaanse stengel die rechts vanachter het stuurwiel vandaan komt, maar een echte ‘stick’, zoals ze dat daar noemen. Hij komt uit het dashboard maar zit wel op dezelfde vertrouwde plek. Onhandig is dat men de aanduidingen ‘PRND’ achterwege heeft gelaten, die stand van de automaatpook moet daardoor alsnog van het schermpje onder de snelheidsmeter afgelezen worden. Het laatste onhandige detail is dat je bij het inschakelen van de verlichting, met het indrukken van de draaiknop, onbewust de mistverlichting activeert. Hier hadden we liever een uitschuifbare draaiknop voor gezien, met twee standen voor mistlichten voor en achter, of nog liever: twee aparte knopjes. Uiteindelijk is goed te leven met kleine details als deze en over langere tijd leer je het interieur van de Voyager steeds meer te waarderen. Alles is op comfort van alle passagiers gericht. Er zijn in totaal 14 bekerhouders aanwezig, diverse opbergvakken en richtbare leeslampjes. Bijna alles is elektrisch bedienbaar, van de verstelbare pedalen tot de schuifdeuren en de klapramen voor de derde zitrij. Ook de enorme achterklep laat zich elektrisch openen, wat natuurlijk gepaard gaat met een Amerikaans belletje. Voor de verandering vinden we dit geen overbodige optie, omdat deze achterklep toch wel heel erg zwaar en groot is.

A smooth ride

Genoeg over het interieur, laten we dit Amerikaanse brok multifunctionaliteit en comfort eens in beweging zetten. De 3.8 liter V6 benzinemotor is een oude bekende die ook al leverbaar was in de vorige Voyagers, zij het met minder vermogen. In Nederland is hij zelfs niet altijd leverbaar geweest, omdat de 3.3 V6 in de vorige voor Europese begrippen al voldeed. De nieuwe Grand Voyager is met een wagengewicht van 2025kg echter zo’n zware jongen geworden, dat de 193pk sterke 3.8 wat ons betreft geen overbodige luxe is. Het is een koppelrijke motor die gretig op het gas reageert en door de zes trappen van de automaat eigenlijk altijd de gewenste reactie op het gaspedaal kan genereren. Met normaal rijden draait de motor zelden meer dan 2500tpm, maar trap je hem op z’n staart dan gaat de Grand Voyager er nog lekker vandoor. Met name de 0-100 tijd maakt indruk en valt in de praktijk een stuk sneller uit dan de fabriek opgeeft. Wij zetten in iets meer dan tien tellen 100km/u op de klok, terwijl Chrysler zelf een tijd van 12,6 seconden opgeeft. Dat kan dus wel een tel of twee sneller. Met name de eerste versnelling is lekker lang en zorgt voor snel wegkomen vanuit stilstand, wat soms onbedoeld gepaard gaat met wielspin. Zeer gedoseerd gas geven is dus wel een vereiste bij het wegrijden. De automaat schakelt overigens zeer smooth, wat bijdraagt aan het comfort. Verder is de V6 lekker stil, slechts bij vol accelereren laat hij een lekkere zescilinderbrul horen. Op hogere snelheid speelt de luchtweerstand hem parten en ook het verbruik laat zien dat 100 km/u rijden een stuk gunstiger uitpakt dan 120km/u of harder, ondanks het lage toerental in de zesde versnelling. Op de acceleratiemeting na hebben we het gedurende de testperiode rustig aan gedaan en daarmee een nette 1 op 8,6 gescoord. Dit ligt niet ver van de 1 op 7,9 die de fabriek opgeeft en we zijn er zeker van, dat dit bij normaal snelwegtempo en enkele stadsritjes, een reëel gemiddelde is. Voor een auto van dit gewicht valt het dus mee, maar met de huidige brandstofprijzen is het geen pretje de 75-litertank met enige regelmaat te moeten volgooien.

De besturing en wegligging zijn in vergelijking met de vorige Voyager ook verder naar het Europese niveau gebracht. De nieuwe is zéker geen wazig sturende zwabberbak. Integendeel, hij stuurt met redelijk wat weerstand en gevoel, meer nog dan de lichter sturende Espace. De wegligging is ook goed te noemen; voor een dergelijk zware auto blijft het overhellen redelijk binnen de perken. Het nadeinen bij oneffenheden past wat ons betreft goed bij het op comfort gerichte gebruik van een full-size MPV. Ga je er toch harder mee rijden, dan valt op hoe vertrouwenwekkend het allemaal aanvoelt. Zelfs zo dat je verder durft te gaan dan de auto kan, wat resulteert in licht kermende voorwielen en een ingrijpend ESP. Overigens beschouwen we dit niet als een nadeel, want de auto blijft zeer gemoedelijk en is veilig in de hand te houden. Wanneer er onderstuur optreedt, volstaat gas lossen om de Voyager de ingestuurde richting te laten vervolgen. Met grotere wielen en bredere banden zou het onderstel wellicht nog beter tot zijn recht komen. De balans tussen comfort en wegligging is in ieder geval in orde.

Le Grand Voyage

Tijdens deze test is duidelijk geworden dat men aan de overkant van de grote plas ook in staat is een fijne full-size MPV te bouwen. Het interieur van een Espace mag dan wel verfijnder vormgegeven zijn en uit mooiere materialen opgebouwd, de Voyager stelt daar andere kwaliteiten tegenover. Hij ís ook daadwerkelijk de grootst leverbare MPV in Europa. De binnenruimte is nog een stukje groter dan dat van de concurrentie, zonder dat dit ten koste gaat van de bagageruimte. Ook de zitplaatsen achterin zijn minder nadrukkelijk voor het kroost bedoeld, want ook volwassenen kunnen een ruime comfortabele plek vinden. De sfeerverlichting en het prettige audiosysteem doen je de mindere afwerking en het harde plastic snel vergeten. And last but not least noemen we opnieuw het uiterst praktische ‘Stow ’n Go’ systeem, waarmee je nooit meer met stoelen hoeft te sjouwen en in een handomdraai een vlakke laadvloer creëert. We kunnen ons goed voorstellen dat een groot gezin deze zomer le Grand Voyage naar Zuid-Frankrijk in deze Chrysler wil maken. Bestel hem wel graag in een chiquere donkere lakkleur, met beige lederen interieur. Daarmee ben je King of the road op de Péage.

Auteur: David Joost Kamermans

Fotografie: Luuk van Kaathoven