Het rugzakje

Als er een merk is dat veel ervaring met compacte stadsauto’s heeft, is het Fiat wel. Het Italiaanse merk is sinds jaar en dag bezig met het ontwikkelen en bouwen van kleine boodschappenautootjes. Een aantal Japanse merken houdt zich hoofdzakelijk ook bezig met dergelijke dwergen, maar missen het Italiaanse karakter en de speelse vormgeving. Een hele bekende is de 500, ook wel het rugzakje genoemd. Destijds een van de weinige betaalbare auto’s voor de gewone man. Net zoals de legendarische Eend moest de auto voor weinig geld vier of vijf personen kunnen vervoeren. Op deze manier werden veel gezinnen een stuk mobieler en onafhankelijk. Maar sinds Volkswagen de Kever onder de naam New Beetle en BMW de Mini een nieuw leven ingeblazen hebben, is er van de eisen en voorwaarden van de jaren 40 en 50 weinig meer over. Je betaalt voor de modellen fors extra, puur voor de looks en het imago. Toch is de 500 absoluut gezien niet zo duur als een Mini of een New Beetle, en zeker nu er sinds kort geen BPM meer over geheven wordt heb je voor iets meer dan 10 mille al een echte 500. Zelfs met een gerobotiseerde handbak en een start stop systeem, en speciaal voor de laatste noviteit hadden we de 500 nogmaals te logeren op onze redactie.

Aandacht gezocht

Zelden waren vrouwen zo benieuwd naar een testauto. De een kwam spontaan naar het dwergje toegelopen met de vraag of ze er even in mocht zitten, en de ander complimenteerde ons met de schattige auto. De verwachtingen zijn dan ook vaak dat er aantrekkelijke jonge dames zich in deze auto verplaatsen, zeker met de vrouwelijke rode lakkleur. In de file rijden is voor een man geen pretje in deze auto, je wordt door de bekende bouwvakkerbusjes flink aangestaard, en er wordt best wat actie ondernomen om er naast te komen rijden. Puur omdat er verwacht wordt dat er zich een aantrekkelijke dame in vervoerd. Nu moeten we zeggen dat het in het geval van de 500 erg afhankelijk van de kleur is. Een witte is namelijk een stuk anoniemer, waardoor je dit hoogstwaarschijnlijk minder mee zult maken. Maar in de opvallende kleuren zoals rood, geel en paars schreeuw je om aandacht.

En de vraag om aandacht is een goede reden om een 500 aan te schaffen, want verschillende bedrijven hebben er al een als promotieauto rondrijden. We kunnen ze geen ongelijk geven, want buiten de opvallende styling is het ook nog een bijzonder praktische auto in het stadsverkeer. De talloze optiemogelijkheden maken het rugzakje nog aantrekkelijker, want je kunt namelijk uit verschillende stripings, vlaggen en chroomdelen kiezen. En het leuke hiervan is dat de opties erg goed te betalen zijn. Zo komen we meerdere uiterlijke opsmuk voor minder dan tweehonderd euro tegen.

Compact en retro

Fiat heeft natuurlijk niet alleen het exterieur op dat van de classic laten lijken, maar ook het interieur heeft de nodige klassieke details meegekregen. Het opvallendste detail is het roodgekleurde plastic deel, dat vroeger van metaal was. Op dit roodgekleurde gedeelte zitten authentieke schakelaars, voor bijvoorbeeld de instelling van de stuurbekrachtiging, de alarmlichten en de achterruitverwarming. Helaas zien we ook een aantal moderne knoppen, zoals de schakelaars voor de elektrische ramen. Die kennen we uit bijvoorbeeld de Panda en de Ford Ka. Dit maakt het geheel wat rommelig, we hadden liever gezien dat er of alleen moderne of alleen klassieke schakelaars waren gebruikt.

Natuurlijk is deze generatie 500 lang niet zo compact meer als de oude. Ondanks de groei is het toch een klein autootje voor hedendaagse begrippen gebleven. In het interieur is dit ook wel duidelijk te merken, de stoelen staan namelijk dicht tegen elkaar aan. Twee brede personen zitten al snel tegen elkaar aan. Maar het past allemaal bij de charmes van deze auto. Het is ook absoluut geen reisauto, na een uurtje op de kleine stoeltjes zitten ben je echt toe aan een goede pauze. Je mist bijvoorbeeld ook een middenarmsteun. Dat maakt langere ritten vermoeiender dan dat in een auto uit een grotere klasse. Buiten dat past er hooguit een weekendtas in de slechts 185 liter ‘grote’ bagageruimte. Op de achterbank kunnen personen tot 1.80 meter redelijk goed zitten, de zitting is wel behoorlijk vormloos, maar de beenruimte is best aardig doordat de voorstoelen een vrij dunne leuning hebben. Personen langer dan de genoemde lengte komen echt met het hoofd in de knel, het dak loopt namelijk vrij snel weer schuin naar beneden af.

Stadsrakker

Hoewel het koetswerk nog aardig wat gemeen heeft met zijn voorganger, zal er geen enkele overeenkomst zijn met de rijeigenschappen. Want zoals bekend was het oude rugzakje primitief, lawaaiig en verre van comfortabel. Bij het starten valt ons direct op dat het motortje rustig op de achtergrond snort. Het is gelukkig geen driecilinder, zoals wel eens in andere compacte stadsauto’s wordt gebruikt. De loopt van een viercilinder is namelijk een stuk rustiger.

Al bij de eerste kilometers merken we dat de bak nogal schokkerig door zijn verzetten gaat. In onze kleine Italiaan zit dan ook geen conventionele automaat, maar een gerobotiseerde handbak. Dat houdt in dat er niet geschakeld hoeft te worden. Helaas gaat het verwisselen van verzetten daardoor niet zo soepel als bij een conventionele automaat. Maar het heeft ook een groot voordeel, je verbruikt er namelijk niets extra door. Dit komt doordat er geen koppelomvormer aanwezig is, waar een normale automaat wel over beschikt. Dit snoept veel vermogen en brandstof weg. De gerobotiseerde handbak heeft dus voor en nadelen, wij zien het als een mooie optie voor mensen die niet van schakelen houden en geen hoger verbruik willen hebben. Nu er ook een start/stop systeem aan gekoppeld is zul je vooral in het stadsverkeer nog een extra brandstofvoordeel hebben. Het systeem zorgt er voor dat de motor afslaat wanneer je het rempedaal ingedrukt houdt, of je de versnellingsbak in de neutrale stand zet. Het systeem werkt erg alert, want een goede seconde na een van die handelingen slaat de motor al af. Zo natuurlijk ook omgekeerd wanneer je weer wil gaan rijden. Met de Dualogic én het start/stop systeem haalden we een gemiddeld verbruikt van 1 liter op 18 kilometer. Gezien het vele stadsverkeer dat we hebben gereden lijkt dat een prima waarde.

Je kunt het schakelgedrag zelf ook goed beïnvloeden, als je namelijk bij het schakelmoment je voet even van het pedaal af haalt is de schok een stuk minder groot. Vooral bij vol accelereren gaat het er redelijk heftig aan toe. Het motortje voelt nog redelijk pittig aan, maar alleen als je het pedaal wat dieper intrapt. Afgestemd op de gemiddelde Italiaan zullen we maar denken, die rijden ook constant volgas door het drukke stadsverkeer. Dat is dan ook de plek waar de 500 zich thuis voelt en het dwergje volledig tot zijn recht komt. De compacte afmetingen en de vrij lichte besturing dragen hier ook aan bij.

Wanneer we op de snelweg belanden merken we al snel dat de 500 een licht autootje is, bij de kleinste hobbels lijkt de Fiat al te willen springen als een klein kind op een trampoline. Dit komt natuurlijk deels door de redelijk stugge vering, maar het lage gewicht heeft hier ook mee te maken. En zoals ook al eerder genoemd zijn de stoelen absoluut niet geschikt voor lange reizen. Voor een ritje van een half uurtje zitten ze meer dan prima, maar ben je verplicht langer op de stoeltjes te zitten, is echt aan te raden af en toe even een stop te maken.

Een coole prijspakker?

Als we naar het totaalplaatje kijken, is de nieuwe 500 een onderscheidend stadsautootje. Hij heeft wel de looks, maar niet de nadelen van het oude rugzakje. Hij rijdt best aardig, is lekker stil en behoorlijk zuinig. Zeker nu de overheid de rijders van compacte nieuwe auto’s beloont met een BPM-voordeel, is de prijs van de 500 een stukje aantrekkelijker geworden dan voorheen. Want betaalde je toen we de eerste 500 op de redactie te logeren hadden nog minimaal 12000 euro voor een 500, is dat nu iets meer dan 10000. Dat is natuurlijk nog niet heel erg goedkoop, want Fiat biedt voor meer dan 3000 minder een praktischere en meer volwassen Panda aan. Die is natuurlijk lang niet zo cool als een 500, maar wel minstens zo goed.

Auteur: Gregory Weller

Fotografie: Irwin Roks