Gefocust

Je vrouw wil een ruime en praktische auto, je kinderen een derde zitrij en jij wil vooral een auto die net zo lekker stuurt als de Focus waar je nu in rijdt. Als er dan toch een MPV moet komen, dan graag een C-Max. Nu introduceert Ford de tweede generatie van haar midi-MPV, met – naar goed Frans voorbeeld – ook een zevenpersoons Grand versie. Het ‘One-Ford’ platform waarop de C-Max wordt gebouwd en een reeks nieuw motoren en technieken maken deze Ford extra interessant. In de kronkelige bergweggetjes rondom Nice mag de nieuwe C-Max laten zien of hij net zo gefocust is als de vorige generatie.

Twee smaken

Wie nu voor een C-Max in de markt is heeft de keuze uit twee smaken: de vijfzits C-Max en de optioneel naar zevenpersoons uit te breiden Grand C-Max. Ze delen dezelfde snoet, met een in hoogglans zwart uitgevoerde grille van formaat en koplampen die de familieband met de aanstaande generatie Focus laat zien. Het nieuwe platform zal uiteindelijk aan de basis staan van nog acht andere modellen, welke op wereldwijde schaal verkocht gaan worden. Na het neusje gaan de vijfzitter en de Grand ieder hun eigen weg. Het design van de normale C-Max is in mijn ogen het meest geslaagd. En profil is het net een gekrompen versie van de grotere S-Max, met een boogvormige raam- en daklijn en het in een knik naar boven afbuigende achterraam.

De Grand C-Max lijkt door zijn smallere achterste zijruitjes weliswaar kleiner, in werkelijkheid is hij met zijn 14 cm langere wielbasis juist een maatje groter. De vormgeving van de Grand is in mijn ogen wat meer busjesachtig, met een hoekigere belijning en een rechter dak. De enorme schuifdeuren, die samen met de Mazda5 een unicum zijn in zijn klasse, verschaffen een ruime toegang tot de tweede en derde zitrij. De rechte daklijn moet zorgen voor voldoende hoofdruimte als je helemaal achterin zit. Kortom, bij de Grand lijkt vorm functie te volgen. Toch steekt ‘ie wel een beetje suf af naast de aantrekkelijker gelijnde korte C-Max. Jammer dat hier onderscheid wordt gemaakt, want wie voor meer functionaliteit kiest wil niet perse een minder fraaie auto.

EcoBoost

Als eerste mag ik rijden met de mooiste van de twee, de korte C-Max met de nieuwe 1.6 EcoBoost motor. Het resultaat van downsizing door toepassing van een kleine cilinderinhoud in combinatie met een turbo en directe inspuiting. In de gereden versie levert hij 150 pk, maar deze 1.6 is er ook met 180 pk. Gekoppeld aan een handgeschakelde zesbak, die soepel en licht schakelt, levert dit een aandrijflijn op die prima op zijn taak is berekend. Onderin is hij een stuk levendiger en reageert hij feller dan de atmosferische 2.0 motor die hij vervangt. Toch is er van een echte turbosensatie geen sprake, hij bouwt zijn trekkracht mooi lineair op. Je moet hem flink doortrekken in de toeren om te voelen dat je met 150 pk onderweg bent. Met een beheerste, maar nimmer spannende grom reageert hij gewillig op het gas. Op constante snelheid blijft de motor mooi stil en bij 120 km/u draait het blok een nette 2.700 tpm. Over het verbruik valt nog weinig zinnigs te melden, wegens de vele hellingen en afdalingen in het bochtige gebergte aan de Côte d’Azur. Gezien de stevige rijstijl viel het afgelezen verbruik op de boordcomputer van rond de 1 op 11 mij mee. Een praktijktest in het vlakke Nederland moet uitwijzen hoeveel zuiniger de EcoBoost het met een Eco-rechtervoet kan zijn.

Het bergparcours bestond niet zonder reden uit een eindeloze opeenvolging van bochten, want juist daar onderscheed de vorige C-Max zich. Met een bovengemiddeld communicatieve besturing, direct en met een relatief zware weerstand, deed zelfs deze midi-MPV de reputatie van het merk Ford eer aan. De nieuwe C-Max blijft op dat vlak leidend in zijn klasse, al moet geconstateerd worden er meer lichtheid bij het verdraaien van het stuurwiel lijkt te zijn. Er is ook een sterker zelfcentrerend effect waar te nemen, wanneer je het stuur weer door je handen naar de rechtuit stand laat glijden. In de nieuwe C-Max heeft men gebruik gemaakt van een nieuwe elektrische stuurbekrachtiging die erg mooi is afgesteld, maar toch wat kunstmatiger aanvoelt. Vergeleken met zijn concurrenten stuurt de C-Max nog altijd met veel meer gevoel, maar wie uit een Focus of oud model C-max komt, zal toch in zijn enthousiasme getemperd worden als het gaat om stuurgevoel.

TVC en TDCi

Toch blijft er nog genoeg over om blij van te worden, want de afstelling van het onderstel is duidelijk beter geworden. Er is bewust gekozen voor wat meer comfort, terwijl de dynamiek daar nauwelijks onder te lijden heeft. In snel genomen bochten voel je de koets iets meer op een kant hangen, maar zeeziek zul je er niet van worden. Het onderstel is nog altijd stevig genoeg voor het betere gooi- en smijtwerk, terwijl die niet van zijn stuk te brengen is door oneffenheden in het wegdek. Een waardevolle aanvulling voor deze voorwielaandrijver is het Torque Vectoring Control, dat kort gezegd de aandrijfkrachten zodanig verdeeld dat onderstuur vrijwel geëlimineerd wordt. Na grondig testen kan ik concluderen dat dit systeem verbluffend goed werkt, je moet het wel erg bont maken om met de neus naar de buitenkant van een bocht te schuiven.

Dan is het tijd om met de Grand C-Max de weg op te gaan. Al gauw zijn er enkele subtiele verschillen merkbaar met de ‘korte’ C-Max. De besturing lijkt iets minder direct en de carrosserie helt wat meer over in bochten. Door de langere wielbasis is de Grand nog beter in staat om bulten in het wegdek mooi op te vangen, terwijl de rijdynamiek weinig te lijden heeft onder het toegenomen gewicht en formaat.

De Grand was voorzien van de 163 pk sterke 2.0 TDCi, de sterkste dieselmotor die leverbaar is. Voor wie het allemaal wat minder mag, er is ook een 140 pk sterke variant. Aan de onderkant van het dieselgamma is ook een 1.6 TDCi verkrijgbaar, met naar keuze 95 of 115 pk. Zodra deze motor met start-stop techniek leverbaar is, verwacht de importeur dat ‘ie in de 20% bijtellingcategorie zal gaan vallen. De sterkste diesel waar ik nu mee rijd voelt in elk geval aan alsof het best wel wat minder had mogen zijn. Hij trekt lekker soepel door en kampt niet met het turbogat van de oude 2.2 TDCi. Al vanaf 1500 tpm voel je de turbo er lekker in komen en de sensatie lijkt wat groter dan in de EcoBoost. Zoals altijd bij een diesel, is die felle acceleratie wel van kortere duur, door het beperktere toerenbereik. Gelukkig laat de bak zich licht en soepel door het strakke patroon schakelen, terwijl de motor bromt en zich op constante snelheid stilhoudt. Het is ook goed te merken dat Ford aan de geluidsisolatie van de C-Max extra aandacht heeft besteed. Het afgelezen verbruik op de boordcomputer is 1 op 13, wat gezien de omstandigheden wederom niet gek is.

Comfort seat of walk-through

Was het oude C-Max interieur nog strak en zakelijk vormgegeven, de nieuwe heeft een wat speelser interieur gekregen. Ronde vormen en glanzende materialen domineren het plaatje en met de rechtopstaande luchtroosters heeft het wel wat weg van het dashboard uit de Fiesta. Natuurlijk is een fris nieuw ontwerp iets om toe te juichen, maar niet als de ergonomie daar onder te lijden heeft. In dit geval is die er helaas op achteruit gegaan, want de bediening is niet overal even logisch. Zo bevat het stuurwiel nu aan beide zijdes een vierpijlig knoppencluster waarmee je met links de boordcomputer bedient en met rechts het navigatiesysteem. Die laatste is overigens ook met de centraal geplaatste knoppen op de radio te bedienen, terwijl de grote draaiknop voor de volumeregeling dient. Dit werkt erg verwarrend als je even snel door het menu heen wilt scrollen en onbedoeld je trommelvliezen pijnigt.

De gewone C-Max is er dus alleen met vijf zitplaatsen, maar kent ook de optie van het Comfort Seat System met een geringe meerprijs van 250 euro. Voor dat bedrag kun je de buitenste twee stoelen achterin wat dichter naar elkaar toe zetten en verder naar achter plaatsen. Dit creëert meer been- en schouderruimte. Ideaal voor een huishouden dat uit vier personen bestaat.

De Grand C-Max heeft als voordeel dat hij in zijn standaard vijfzitsconfiguratie al meer dan voldoende beenruimte achterin biedt. Bestel je voor 800 euro ook nog twee extra zitplaatsen op de derde zitrij, dan zal de tweede zitrij iets naar voren geschoven moeten worden om iemand er redelijk te kunnen laten zitten. Een leuke handigheid hierbij is het zogenaamde walk-through systeem, waarmee je de middelste zitting en rugleuning op de tweede zitrij in een handomdraai weg vouwt in de rechterstoel. Daarmee wordt de Grand C-Max feitelijk een zespersoons waarbij je ook tussen de stoelen op de middelste zitrij door kunt kruipen om op de derde zitrij te belanden. Als extra veiligheidsfeature is op de boordcomputer te zien of de gordel wel op alle zitplaatsen gedragen wordt. De Grand kan overigens met alle zitrijen plat ook uitstekend als tweepersoons verhuiswagen dienen, met een mooie vlakke laadvloer. Een elektrische achterklep met achteruitrijdcamera maakt het praktische plaatje compleet op de met opties afgeladen testauto.

Galaxy en Focus

De nieuwe C-Max is op een belangrijk aantal punten beter dan zijn voorganger. De Grand is in praktisch opzicht een goede aanvulling, hij is ruimer en biedt optioneel plaats aan twee extra inzittenden. Het is jammer dat het uiterlijk niet zo flitsend is als dat van de normale C-Max, het rijgedrag is er gelukkig niet minder dynamisch om. De Grand moet je vooral zien als de meer functionelere keuze, voor wie de ruimte en stoelendans goed kan gebruiken. In dat opzicht is het net een kleine Galaxy, terwijl de korte C-Max dichter bij de Focus staat. Zowel qua rijden als qua binnenruimte, maar ook qua uiterlijk vertoon. De nieuwe motoren laten een prima indruk achter, terwijl de ergonomie van het dashboard eigenlijk de enige achteruitgang is. Toch is de belangrijkste conclusie dat de nieuwe C-Max naast praktischer en comfortabeler voor zijn passagiers, nog altijd voldoende gefocust is op zijn berijder.

Auteur: David Joost Kamermans

Fotografie: Ford