Autotest: Ford Ranger SuperCab Wildtrak 2.5 TDCi

Dit maakt indruk!

De pick-up is in Nederland een weinig geziene carrosserievariant. Eigenlijk best vreemd, want de gebruiksmogelijkheden zijn enorm. Zo kun je met een pick-up een flinke aanhanger trekken en als het moet zelfs een modderspoor of zwaar terrein verkennen. Fords Amerikaanse tak heeft met de F-Series een bekende pick-up, de in Europa geleverde Ranger is een slag kleiner en vooral goedkoper.DeDe Deze ‘compacte’ pick-up biedt eveneens veel ruimte, maar is met een relatief kleine 2,5-liter dieselmotor een stuk kostenvriendelijker. In deze ruige Wildtrak-uitvoering ook zeker geen auto om je voor te schamen. Integendeel, ook dit maakt indruk!

Handelbaar formaat

De Ranger trekt in deze uitvoering behoorlijk de aandacht. De grote witte pick-up waarop met enorme oranje letters Wildtrak is te lezen, valt goed op. Wildtrak staat voor het hoogste luxeniveau en dat zorgt voor een extra dikke uitstraling. Zo zijn alle carrosseriedelen in kleur gespoten en staat de Ranger op fors lichtmetaal. De donkere portierruiten en de zilverkleurige spiegelkappen geven het totaalplaatje een sportief tintje. Het is minder uitnodigend om met zo’n uitvoering het ruwe terrein in te gaan, veel te bang om iets te beschadigen. Gelukkig zorgen de bumperbar aan de achterzijde en de treeplanken voor enige bescherming.

De Ranger is een pick-up van een redelijk handelbaar formaat. In de breedte is de Ford vergelijkbaar met een gemiddelde personenauto, zijn lengte van meer dan vijf meter zal eerder een belemmering vormen. De hoge neus komt zelfverzekerd en stoer over. Met grote letters staat er ‘RANGER’ in de grille gedrukt, zodat iedereen in één oogopslag weet wat voor een Ford dit is. In het Oostenrijkse Kirchberg - waar de reis met de Ranger naartoe ging - had ik behoorlijk wat bekijks met de opvallende pick-up. Veel soortgenoten rijden daar in de rondte, de mensen hoog in de bergen gebruiken het nut van zo’n praktische 4x4. Doorgaans pragmatisch uitgevoerd, luxe en uitstraling spelen daar toch een veel minder grote rol.

Suicide doors

Via de ‘suicide doors’ betreed je het interieur. Je verwacht in een auto als deze een eenvoudig interieur, maar toch ziet het interieur er in deze Wildtrak meer dan verzorgd uit. Het dashboard is voorzien van diverse aluminium accenten, onder andere op het bedieningspaneel van de radio en de temperatuurregeling. Het mag dan geen echt aluminium zijn, het oogt een stuk frisser dan de rest van het grijze kunststof. Het materiaal in het interieur is van een harde soort, maar dat stoort niet bij dit type auto. Opvallende details zijn het kompas en de meters voor de hoogte en zij- en voorwaartse hellingshoek. Een trio hulpmiddelen die bij het rijden in zwaar terrein goed van pas kunnen komen. Vooral de hellingshoekmeters geven op steile heuvels of bergen een vertrouwd gevoel, zo kun je precies zien waar de grens ligt.

De met zwart leder en grijs Alcantara beklede stoelen fleuren het interieur behoorlijk op. Tijdens de reis van bijna 1.000 kilometer bleek de zit prima en na de rit stapte ik opvallend fris uit. De stoelen bieden genoeg zijdelingse steun en zijn goed instelbaar. Door de hoge vloer heb je een hele andere zithouding dan in een SUV. Je zit echt rechtop, zoals in een bestelbus. Het is even wennen, maar dat beïnvloedt de zitpositie niet nadelig. Achter de stoelen vind je geen achterbank, maar een functioneel in te delen bergruimte. Als daar wel zitplaatsen waren geweest, dan was het vanwege het Nederlandse belastingstelsel niet mogelijk om op grijs kenteken te rijden. De laadbak had dan verlengd moeten worden om de wettelijk vastgestelde fiscale laadruimte te behouden. Er is wel een dubbele cabine leverbaar, maar die valt niet onder de grijskentekenregeling. Voor ons land geen interessante auto, aangezien die het dubbele van deze Ranger moet kosten.

De laadbak heeft met zijn afmetingen van 1.75x1.45x0.46 meter (LxBxH) een gemiddeld formaat. De Ranger schommelt daarmee tussen de Toyota Hilux en de Volkswagen Amarok, waarbij die eerste wat formaat betreft de kroon spant. Met 1.225 kilogram laadgewicht kan de Ranger 400 kilogram minder meenemen dan de Japanner. Het rolluik dat de bagageruimte afdekt, is een grote meerwaarde. Hij is met een slot afsluitbaar, waardoor spullen veilig en onzichtbaar in de auto kunnen blijven. Bij het vervoeren van grotere voorwerpen schuif je de rollo gemakkelijk naar voren. Zo kan bagage die groter dan de bak is prima vervoerd worden. Ook kan er een huif worden geleverd, waardoor ook grote spullen droog en veilig aankomen.

Van modderspoor tot Autobahn

De Ford Ranger is een joint venture met Mazda, die dezelfde pick-up in een aantal landen als BT-50 op de markt brengt. Het door de Japanners ontwikkelde dieselblok levert 143 pk en 330 Nm, waarmee de pick-up in 12,5 seconden naar de 100 gaat. In de praktijk voelt dat in de zware Ranger behoorlijk pittig aan. Door het relatief hoge koppel trekt de Ranger probleemloos door het ruige terrein en in de kruipstand van de eerste versnelling kun je prima een modderspoor of bergpas trotseren. Onder de 1.600 tpm is duidelijk een turbogat merkbaar, boven dat toerental hakt de turbo er ouderwets in waardoor de Ranger met een duw in de rug versnelt. Tot op hogere snelheden loopt de Ford soepel door, zodat er op de Autobahn zelfs snelheden tegen de 180 km/u mogelijk zijn. Het onderstel geeft geen krimp en voelt bij die snelheid nog safe aan. Op lagere snelheden wil het onderstel door op forse belading afgestelde vering en demping nog wel eens stug reageren, waardoor je over korte oneffenheden heen hobbelt. In bochten helt de pick-up door het stevige onderstel minder over dan je zult verwachten. Toch biedt het onderstel genoeg comfort voor prettige ritten. De besturing is vergelijkbaar met die van de meeste terreinauto’s: vaag rond de middenstand. Uiteraard vanwege het fijnere off road rijkarakter, anders zou het stuurwiel bij iedere oneffenheid zomaar uit je handen slaan. De Ranger stuurt ook vrij licht, maar op snelheid met genoeg weerstand voor een veilig gevoel.

Het schakelen gaat wat stroever dan in de meeste personenauto’s, je merkt dan dat er toch wel gewerkt moet worden. De bediening van de pedalen gaat daarentegen lekker soepel. Met de extra pook naast de versnellingsbak kun je de aandrijving bepalen. Rijd je in het terrein, dan kies je voor vierwielaandrijving met lage gearing en rijd je op asfalt, dan laat je de Ranger in ‘2WD hoog’ staan. De Ranger verbruikt dan de minste brandstof en mijn gemiddelde verbruik kwam uit op een dikke 1 op 10, waarbij voornamelijk met de aandrijving op de achterwielen gereden is. Ook kan er gekozen worden voor 4WD met een hoge gearing, zodat er ook op hogere snelheden aandrijving op alle wielen is. Deze stand kan van pas komen in slechte weersomstandigheden of als je op onverhard een aanhanger trekt, maar de kruipversnelling nog niet nodig is. Die wordt namelijk pas gebruikt als de rijondergrond te ruig wordt om met hogere snelheden te trotseren. In de Oostenrijkse bergen heb ik dankbaar gebruik gemaakt van de diverse aandrijfmogelijkheden, ook op slechte ondergrond deed de Ranger het moeiteloos. Bij het doorwaden van kleine riviertjes was het inschakelen van de lage gearing soms zelfs niet eens noodzakelijk. De door Ford opgegeven doorwaaddiepte van 75 centimeter is fors en kunnen maar weinig auto’s probleemloos evenaren.

Breed inzetbaar

De Ranger Wildtrak is een opvallende verschijning in het Nederlandse verkeer. Deze breed inzetbare pick-up bracht mij comfortabel en in luxe naar de Oostenrijkse bergen, waar ter plekke dankbaar gebruik werd gemaakt van zijn capaciteiten. Hij doet het uitstekend in het terrein en biedt behoorlijk wat laadruimte. Voor net geen 29 mille (exclusief BTW en BPM) kan deze complete Ranger daarom een mooi alternatief voor de gangbare bedrijfsauto zijn.

Auteur en fotograaf: Gregory Weller