Wederopstanding

De auto(sport) historie is gevuld met verdwenen succesverhalen. Cisitalia bouwde in 1947 de 202, een auto die qua styling zijn tijd ruim tien jaar vooruit was. De firma bestaat al decennia niet meer. Austin Healey zette met de 3000 een auto neer die tot op de dag van vandaag aanbeden wordt, maar onderging hetzelfde lot als bijna de gehele Britse auto-industrie. Abarth heeft legendarisch snelle Fiatjes gecreëerd, alsmede Porsches aangepast. Maar nadat Karl Abarth het bedrijf met zijn naam had verkocht aan Fiat, bleef er weinig meer van over dan wat stickers en badges op de vlottere Fiat modellen. Tot vorig jaar, want er heeft een wederopstanding plaats gevonden.

Het merk is terug. De auto uit deze test is geen Fiat meer, het is een Abarth. Natuurlijk, het is gewoon een 500. Dat ding wat in de prijslijsten staat vanaf pakweg 12.000 euro. Alleen deze heeft dikke bumpers, een flinke turbomotor en een overdaad aan stickers – want stickers plakken ze nog steeds bij de Italiaanse veredelaar. Bovendien is er slechts één dealer die het roemruchte merk verkoopt. De auto kost ook nog eens ruim 60 euro per centimeter – 22.000 euro, bijna het dubbele van wat een normale 500 kost. Bijzondere prijzen, maar is de Abarth bijzonder genoeg om de herintroductie van zo’n roemrucht, sportief merk te rechtvaardigen?

Wie doet je wat?

Het uiterlijk is veelbelovend. Voor een wagentje van drie en een halve meter heeft de Abarth 500 opvallend veel presence. De voorbumper is breed, stomp en met z’n randjes aan de zijkanten optisch erg laag. De sideskirts aan de zijkanten zijn ook groot en breed, maar de achterkant is helemaal fantastisch. Naast de nepste diffusor ooit zitten twee enorme uitlaten. Met daarboven nog extra koelsleuven. Voor de zekerheid, je weet maar nooit.

Normaal gesproken is dat al genoeg voor een visuele uppercut. Mocht het je toch nog niet gek genoeg zijn, dan kun je nog meer bedenkelijks bestellen. Een rode streep op de zijkant, met daarin in blokletters de merknaam bijvoorbeeld. Of wat dacht je van een, eveneens rode, schorpioen op de motorkap. Het is een sticker die tachtig euro kost. Normaal gesproken zouden dit geen van allen zaken zijn die ik of wie dan ook zou willen uitstralen. Maar deze 500 kan hebben, het geeft een ‘wie doet me wat’-uitstraling die ongeëvenaard is. Streep daarom alle opties aan die mogelijk zijn. Zeker het Esseesse pakket.

Esseesse staat, naar verluid, voor Super Sport. Aangezien de afkorting SS historisch gezien wat gevoelig ligt bij de Italianen, iets wat naar het schijnt nog sterker aanwezig is bij de Duitsers, is gekozen voor deze taalkundige truc. Het pakket kost inclusief BTW en montage 3750 euro extra, en het is een koopje. Voor dat geld krijg je namelijk vette 17 inch wielen, enorme remmen, nog wat extra stickers en badges, iets steviger veren en 25 pk extra. Dan krijg je pas echt het gevoel dat niemand je meer wat doet.

Te hoog

Het interieur van de auto is niet zo wild uitgedost als de buitenzijde. Gelukkig maar, waarschijnlijk. Toch is het beslist goed aangekleed, alle juiste details zijn aanwezig. Het grootste deel is natuurlijk gelijk aan de reguliere, als Fiat bekend staande, 500. Dat maakt dat sommige delen, zoals de radio, wellicht niet helemaal passen in een auto van een kwart ton. Ook in het geval van de stoelen is het jammer dat het eigenlijk toch echt een 500 is. Alhoewel ze meer ondersteuning bieden en fraai rood met zwart zijn, zitten ze te hoog. Geen ramp in een stadsauto, wel wat vreemd in een woest uitgedoste hot hatch. De met rode stiksels verfraaide pook zit ook op dezelfde plek als anders, maar dat is juist lekker dichtbij het dikkere, helaas niet in diepte verstelbare, sportstuur. De werkhouding blijft daarmee suboptimaal, maar met een correcte afstelling is dat voor een redelijk deel weg te poetsen – alhoewel de hoge stoel een duidelijk missertje is.

Aan weerszijden van het afgeplatte, lekker in de hand liggende, stuur zitten nog twee belangrijke, Abarth-specifieke toevoegingen. Links zit een turbodrukmeter, met daarin geïntegreerd een shiftlight. Normaal gesproken geeft de meter duidelijk knipperend weer wanneer er opgeschakeld dient te worden, teneinde brandstof te besparen. Heb je echter op de knop aan de rechterzijde van het stuur gedrukt, de sportknop, dan blijft het knipperen uit totdat je slechts enkele honderden toeren van de begrenzer verwijderd bent.

Genieten

Het is niet het enige wat verandert met een druk op de sportknop. De gasrespons wordt een stuk feller, je hoeft het pedaal nauwelijks in te drukken om er vandoor te gaan alsof de duivel bezit heeft genomen van je rechtervoet. De elektrische stuurbekrachtiging gaat van het snelheidsafhankelijke, gevoelloze karakter over tot een behoorlijke bekrachtiging. Nuchter beschouwt is het zo nep als een vervalste Van Gogh, maar met wat welwillendheid kun je jezelf er van overtuigen met een echt meesterwerk van doen te hebben. Zolang je niet nadenkt bij wat je voelt, is het prima. Een andere eigenschap van het sportprogramma is de turbo die bijna onder alle omstandigheden meteen de maximale 1,3 bar druk probeert te leveren. Daardoor zorgt de wonderknop voor nog 23Nm extra uit de motor, wat het totaal op 230Nm brengt. Meer dan genoeg, samen met de 160 pk.

Doordat het gewicht de negenhonderd kilo nauwelijks overschrijdt, betekenen al deze cijfers in normaal Nederlands dat het vermogen meer dan genoeg is voor zo’n klein wagentje. Nog meer statistiek: in 7,4 seconden heb je de standaardsprint tot honderd kilometer per uur afgerond, de topsnelheid is 211 kilometer per uur. Indrukwekkend, maar niet half zo indrukwekkend als de manier waarop dat gebeurt. Bij flink gas geven volgt er een geluid wat je bij sportauto’s verwacht die twee keer zo duur zijn. In de auto is het een flinke brul, met af en toe een duidelijke hoorbare fluittoon van de turbo. Buiten is het een steeds scheller wordend geluid, met een volume wat niet past bij het karretje wat wegblaast. En als je even gas los laat, klinkt er zo nu en dan zelfs wat geplof! Genieten.

Niet alleen financieel zijn de motorsport sensaties behoorlijk bereikbaar, de besturing biedt dezelfde toegankelijkheid. Zodra je vergeten bent dat de besturing onecht is, stuurt het heerlijk direct en met de juiste weerstand. Alleen als je plankgas probeert weg te accelereren uit een korte bocht ontmoet je de grenzen die 160pk schrijven. Ook het elektronische sperdiff kan daar geen verandering in brengen: natuurwetten zijn onbuigzaam. Verder vooral erg veel grip en de wendbaarheid die een korte wielbasis en een behoorlijk hard onderstel genereren. Het ESP hoeft eigenlijk nooit in actie te komen, dat het systeem niet uit te schakelen is ergert daardoor niet. Schakelen gaat licht, met vrij korte slagen klik je door de bak. Na een halfuurtje oefenen kun je met een snelheid schakelen die elke ongeoefende aspirant coureur voor onmogelijk zou hebben gehouden, ondertussen bezongen door de constant om meer gas zeurende motor. De auto heeft niet de speelsheid van de Suzuki Swift Sport of de precisie van de Honda Civic Type R. Maar het heeft wel een uitermate vermakelijk, agressief karakter.

Dat karakter moet je wel liggen, je doet er sowieso goed aan om de sportknop met mate te gebruiken. Het felle, ik-wil-altijd-wel karakter van de auto kan ook vermoeiend gaan werken. Dan is het prettig te weten dat met de sportknop uitgeschakeld de Abarth 500 een stuk beschaafder is. Met enige dwang word je gestimuleerd vroeg op te schakelen, makkelijk kun je met lage toeren rijden door de comfortabele hoeveelheid koppel die de turbomotor levert. Een verbruik van één op vijftien gemiddeld zou daarmee mogelijk moeten zijn, maar wees blij als je de één op tien niet overschrijdt. De besturing is wel ergerlijk licht, maar dat kan er door de dealer vast uitgeprogrammeerd worden. Vervelender is dat het onderstel – niet beïnvloed door welke knop dan ook – erg hard blijft. En dat kan soms echt teveel van het goede zijn. Het is daarom zaak om niet alleen overtuigd te raken van de sportieve kanten van de Abarth 500, maar om ook zeker te weten dat het stuiterige karakter van de extra harde Esseesse veren en de korte wielbasis van de 500 je op wat langere termijn niet gaan irriteren.

De juiste snaar

Is de herintroductie van Abarth gerechtvaardigd, was de vraag in de inleiding. Er wordt van alles geprobeerd om het merk bijzonder te maken, om het meer te laten zijn dan een Fiat met een paar andere logo’s. Is dat gelukt?

De Abarth 500 is niet bijzonder omdat het dealernetwerk exclusief in aantal is, of doordat er zulke dikke bumpers gemonteerd zijn. Noch de goede motor, of een gebalanceerd onderstel zorgen daarvoor. Een echt goede, sportieve auto moet een bepaalde snaar raken. En op een of andere manier is dat waar de Abarth 500 met Esseesse kit in excelleert; hij raakt je recht in het hart. De auto is erg hard geveerd, en ja, de zitpositie is niet fantastisch. Bovendien is ruim 25.000 euro een boel geld. Het is allemaal wat overdreven. Maar als overdrijving een vak is, is de Abarth meester. Er is een overvloed aan sensaties, het is sportiviteit in het kwadraat. En dat terwijl er veel duurdere auto’s zijn, die dat niet weten te bereiken. Als dat niet bijzonder is…

Auteur: Jelmer Staal

Fotografie: Anton van der Wulp