Buitenproportioneel

De op Amerikaanse leest geschoeide Mazda CX-9 is in meerdere opzichten buitenproportioneel. Zijn formaat is fors, de binnenruimte riant en de 3.7 V6 motor klinkt met 273 pk als overvloedig. Zitten we in Europa op een dergelijke SUV te wachten? Mazda denkt er wel een paar te kunnen slijten, die anders via grijze import ons land binnen zouden komen. Het hoopt een kleine portie van het fullsize terreinwagenachtige segment mee te kunnen pikken. Beschikt de CX-9 over voldoende kwaliteiten om een aantrekkelijke propositie te zijn?

Mooi in verhouding

De naar Europese maatstaven buitensporige buitenmaten van de CX-9 vallen vooral op als er een normaal formaat auto in de buurt is. Van de zijkant bezien is het model nog best elegant gelijnd. Na een knikje in de raamlijn, volgt ter hoogte van de achterste wielkast de oplopende heuplijn. De achterste zijruiten zijn vrij klein, maar bieden toch voldoende zicht aan de derde zitrij. De met zwart plastic omrande wielkasten worden goed opgevuld door de forse 20 inch lichtmetalen spaakwielen. Hierdoor lijkt de rest van de carrosserie van een afstandje weer wat minder grotesk en mooi in verhouding.

De neus van de auto is van het bolle type. Recht van voren heeft hij, door de bijna gelijk uitziende koplampen, wel wat weg van het vorig model Volkswagen Touareg. Toch pronkt midden op de neus in de grote grille een ander logo, namelijk dat van Mazda. Het chroomwerk in de grill en de bumper, alsmede rondom de ramen en op de handgrepen, zorgt voor de nodige ‘bling-bling’. Op de parelmoeren witte metallic lak valt dit alleen niet zo op als met een donkere kleur. Dat zou meer contrast opleveren en de CX-9 zou er zijn grootheid minder mee kunnen verhullen.

Aan de achterzijde vinden we nog meer chroomwerk, onder andere rondom de kloeke rechthoekige achterlichtunits. Boven de achterruit bevindt zich verder nog een spoiler en aan de onderzijde van de bumper vind je de platte uitlaten aan weerszijden. In het zwarte plastic zitten ook de mistachterlichten netjes weggewerkt, die op auto’s die rechtstreeks uit de States worden geïmporteerd nogal eens lelijk opgeplakt worden. Keurig gedaan door de importeur.

Azi-Amerikaans

Het interieur van de CX-9 is leuk vormgegeven, maar je ziet er duidelijk aan af dat je niet in een premium auto zit. Dit komt met name door de grove knoppen en het ‘harde plastic’-gehalte, hoewel het naar Aziatische en Amerikaanse maatstaven een keurige indruk maakt. Het contrast tussen de zwarte bovenzijde en het met beige leder bekleedde meubilair zorgt voor een aangename ambiance. De houtstrips en de aluminium lijstjes fleuren de boel nog verder op en geven het dashboard een mooie boogvorm. Op het dashboard zelf is kunststof gebruikt met nerven die het als leder doet ogen, tot je het aanraakt. Maar wanneer raak je het dashboard nou eigenlijk aan? Belangrijker is dat de deurpanelen wel voorzien zijn van echt leder en zacht indrukbare kunststoffen. Wel zo prettig, als je arm daar regelmatig op of tegenaan leunt.

Het stuurwiel en de tellers doen sterk denken aan die uit andere modellen van Mazda. De knopjes van de cruise control en de audio zijn zelfs exact gelijk aan die uit bijvoorbeeld de Mazda2. Daar is niks mis mee, al had het sportief in de hand liggende driespaaks stuur wel wat dikker mogen zijn. Op het fraaie tweekleurig leder valt op dat de zitting aan de harde kant is en voor lange mensen zoals ik wat kort. De rugleuning ondersteund beter en is wat zachter. Zoals je kunt verwachten bij dit type auto, toren je lekker hoog boven het asfalt uit. Het overzicht is goed, maar de lengte van de voorzijde is slecht in te schatten. Helaas zul je parkeersensoren zowel voor als achter zelf moeten monteren, want ze ontbreken op de optielijst. Dat geldt helaas ook voor een fabrieksnavigatiesysteem, wat zo mogelijk nog ongebruikelijker is in deze klasse. Ik was dan ook geen moment verrast door de ronde zuignapafdrukken op de voorruit van de testauto, je moet toch wat hè? De fantastisch klinkende Bose geluidsinstallatie verzacht tot op zekere hoogte het gemis.

Typisch Amerikaans is de grote hoeveelheid aan bekerhouders en opbergvakken. De CX-9 is een echte pakezel en een volwaardige zevenzitter. Zolang de vijf passagiers achterin niet al te lange benen hebben en de tweede zitrij iets naar voren kan, heeft iedereen een volwaardige zitplaats. Met de achterste twee stoelen omhoog blijft er ook nog een aardige bagageruimte (267 liter) verscholen achter de elektrisch te openen achterklep. In de vijfzitsopstelling kun je een wasmachine kwijt en gooi je alles plat dan kun je met een gerust hart de grootste kast bij de IKEA uitzoeken.

No substitute for cubic inches

Tijd om dit bakbeest te starten en zijn rijkwaliteiten onder de loep te nemen. Met een enthousiaste V6 grom slaat de 3.7 liter motor aan. Geen turbo of compressor kwam aan de totstandkoming van de 273 pk’s te pas. Zoals ze in Amerika zeggen: “There is no substitute for cubic inches”. Naar mijn bescheiden mening een inmiddels (door de techniek) achterhaalde uitspraak. Dat wordt al gauw bevestigd door het verbruik na de eerste tankbeurt: 1 op 6,5! Slik. Meer snelweg en een minder zware rechtervoet resulteerde uiteindelijk in een iets beter te behappen 1 op 7,5. Dat is weinig kilometers op veel dure benzine en de 76 litertank schiet eigenlijk tekort voor een fatsoenlijke actieradius. Het had bijna uitgekund om voor de testperiode een gasinstallatie in te bouwen! Een dieselmotor wordt namelijk ook niet aangeboden, je bent aangewezen op deze benzinemotor. “What you see is what you get”. Maar wat krijg je dan precies?

Tegenover dat exorbitante verbruik staat een fijne aandrijflijn. De motor voelt overvloedig aan, reageert zeer direct op het gas en vormt een harmonieuze combinatie met de soepele zestrapsautomaat. Het schakelen gaat doorgaans vroeg en zo goed als schokvrij, de behoefte om zelf te schakelen middels de pook is er niet. Nieuwsgierigheid leerde dat hij bij handmatig wisselen van verzet ook te traag reageert, zodat je zelfs onbedoeld in de toerenbegrenzer kunt komen. De versnellingen zijn behoorlijk lang, wat resulteert in lage toerentallen op constante snelheid. De motor draait slechts 2.000 tpm bij 120 km/u en verbruikt dan ongeveer 1 op 9. Het is dus vooral het in beweging brengen van de ruim twee ton zware massa, wat het verbruik nadelig beïnvloedt. Vlak overigens ook de windrichting niet uit, want met zo’n groot frontaal oppervlak wil dat ook nog aardig schelen. Binnenin blijft het overigens prettig stil, je hoort enkel de V6 brullen als je hem op zijn staart trapt.

Voor hard rijden is de CX-9 natuurlijk niet echt bedoeld, maar een zijdezachte cruiser is het ook niet. Het onderstel kwam in het begin zelfs over als wat te hard, pas later begon die stugheid te wennen. Het is echter niet wat je verwacht bij dit type auto, zeker gezien de Amerikaans-Aziatische afkomst. Vermoedelijk is de demping aangepast naar de ‘Europese smaak’, maar daarin zijn ze bij Mazda wellicht iets te ver doorgeschoten. De besturing is ook redelijk dynamisch door een directe respons - jammer dat ie te sterk bekrachtigd is. Insturen gaat licht en daardoor wat gevoelloos, wat dan wel weer past bij een grote SUV als deze. De rechtuitstabiliteit is erg goed en de comfortabel lange veerwegen compenseren enigszins de harde demping en de (relatief) platte banden die om de 20 inch wielen gemonteerd zijn. Het overhellen blijft binnen de perken, maar is natuurlijk onvermijdelijk bij dit gewicht en formaat auto.

Het juiste perspectief

Laat ik voor de eerlijkheid de CX-9 in het juiste perspectief plaatsen. Daarvoor ligt een vergelijk met zijn directe Aziatische concurrenten voor de hand, te weten de Nissan Murano, Lexus RX en Infiniti FX. Die laatste twee zien zichzelf graag als premium, maar ook die halen het Europese niveau niet. De CX-9 komt goedkoper over, met vergelijkbare uitrusting is hij dan ook ruim 10.000 euro lager geprijsd. Tegelijkertijd is Mazda’s grootste wel bijna 20 centimeter langer en biedt hij plaats aan twee personen meer dan zijn tegenstrevers. Het verbruik van de dikke V6 is helaas net zo buitenproportioneel als het formaat auto en motor doen vermoeden. Dat zal, samen met het gemis van een dieselmotor en fabrieksnavigatie, de belangrijkste reden zijn dat de verkoopaantallen bescheiden zullen blijven. Eigenlijk is de enige juiste proportie aan deze auto de prijs/kwaliteit-verhouding. De hoogste prijs betaal je aan de pomp, maar mag het voor de grootste auto in de straat?

Auteur: David Joost Kamermans

Fotografie: Luuk van Kaathoven