Spaarvarken op wielen

Het is fantastisch werk om auto’s te beoordelen, maar bij tijd en wijlen ook een beetje ondankbaar. Wat ik zal schrijven over de nieuwe Volkswagen Polo 1.2 TDI BlueMotion doet er niet toe, gekocht wordt ‘ie toch wel. Sterker nog; zelfs als de gehele pers eensgezind negatief was geweest, dan had het de verkopen waarschijnlijk maar matig gedempt. Met dank aan het sterk vergroende fiscale klimaat in Nederland.

14% bijtelling voor de zakelijke rijder is een sterk punt, maar echt bijzonder is dat voor de Polo BlueMotion geen wegenbelasting hoeft te worden betaald. De vrijstelling scheelt in vergelijking met een minder zuinige diesel van hetzelfde gewicht, 1050 kg, toch maar mooi ongeveer 850 euro per jaar. Volkswagen claimt een verbruik van één op dertig voor de BlueMotion Trendline, en een marginaal slechter verbruik voor de uitvoering uit deze test – de Comfortline. Een tank zou nauwelijks leeg te krijgen zijn voor je in Milaan bent, aldus Volkswagen. En die tank vul je voor iets meer dan een euro per liter. Het is een spaarvarkentje op wielen en zelfs als de Polo Bluemotion er zo had uitgezien – inclusief krulstaart en exclusief in gevlekt roze – dan was er nog veel belangstelling geweest. Het uiterlijk doet er bijna niet meer toe.

Stoere junior

En ook voor wie het uiterlijk er wel toe doet, hoeft niet om dit bezuinigingswondertje heen te lopen. Persoonlijk vind ik het met afstand de fraaiste generatie van Volkswagens junior-Golf, met de robuuste lampen en scherpe lijnen. Het is op deze site al eerder genoemd, maar de (gereden) vijfdeurs is bij deze generatie ook een erg strak ontwerp. Zeker in donkere kleuren, zoals de afgebeelde blauwtint, is het een stoere verschijning voor een auto van dit formaat.

De vijftien inch “Groenland”-lichtmetalen velgen, standaard op de BlueMotion, staan de auto prima. Voor het uiterlijk had een maatje groter weinig kwaad had gekund, maar waarschijnlijk had dat het verbruik wel negatief beïnvloed - en dat is natuurlijk wel de Grund der Existenz van dit model. De speciale dichte BlueMotion-grille, wat sportievere voorbumper en standaard meegespoten buitenspiegels doen de Polo zichtbaar goed. De eveneens standaard dakspoiler en 10mm verlaging maken het ontwerp van de Polo ook nog iets robuuster.

Klasse beter

Het dashboard is zoals je van een Volkswagen verwacht. Een vertrouwd ontwerp, met duidelijk als Volkswagen herkenbare tellers en opzet van de middenconsole. Voor een auto in dit segment ziet het er hoogwaardig uit. De afwerking is uitstekend, het is alleen erg jammer dat de gebruikte materialen daar wat bij achter blijven. Aan de bovenkant van het dashboard is een prettig soort plastic gebruikt, maar op andere plekken op het dashboard en in de auto zijn veel minder fijne materialen gebruikt. Voor dit segment is het geheel nog steeds goed voor elkaar, het verschil met de Golf moet er zijn.

Daar tegenover staat dat de mat aluminium afwerking van diverse knoppen, handgrepen en tellers er wel premium uitziet. De knoppen voelen solide aan en wie zich niet inhoudt bij het aanvinken van opties, die kan z’n Polo qua luxe op Passat-niveau brengen. Daar hangt dan ook een stevig prijskaartje aan, maar niet zo erg als bij andere Polo’s. Van de belastingkortingen van de BlueMotion profiteren ook de opties mee, wat bij een beetje navigatiesysteem zomaar tweehonderd euro scheelt.

De goedkoopste Polo Bluemotion is de Trendline. Op deze uitvoering is onder andere een middenarmsteun en cruise control standaard, zaken waar je bij een anders gemotoriseerde Polo Trendline voor moet bijbetalen. De auto uit deze test is de Bluemotion Comfortline. Hij kost 1000 euro meer, maar biedt dan wel onder andere climatic (airco), centrale vergrendeling met afstandsbediening en zorgt dat beide voorstoelen in hoogte verstelbaar zijn. Het is wel jammer dat de sportstoelen uit de Highline niet leverbaar zijn op de BlueMotion Comfortline, deze zijn toch net een slag beter dan de standaard stoelen. Bij de testauto vinden we de zitpositie weliswaar dik voor elkaar door alle afstelmogelijkheden, de ondersteuning had nog wat beter gekund.

De uitrusting, rijpositie en afwerking mogen dan een klasse hoger aanvoelen, op de achterbank is de Polo nog steeds onmiskenbaar een compacte auto. Een stel kinderen is geen probleem, maar als je met vier volwassen op pad gaat zul je elkaar toch wat ruimte moeten gunnen. De bagageruime is met 280 liter conform zijn segmentgenoten, met als handige aanvulling de dubbele bodem. Bij een kleine picknick zorgt de ophoging voor een geringe tildrempel, als de bodem verwijdert wordt is er ruimte voor een uitgebreide BBQ.

Robot op de pedalen

Hoeveel brandstof een auto verbruikt is de afgelopen jaren steeds belangrijker geworden. De sterke hand van de fiscale maatregelen dwingt consumenten en leaserijders naar BlueMotions, Efficiënt Dynamics en EcoFlex modellen. Een laag verbruik is plotseling belangrijk geworden om auto’s te kunnen verkopen. Zo belangrijk, dat fabrikanten er alles aan doen om op papier een fantastisch verbruik te realiseren. BMW is er herhaaldelijk van beschuldigd z’n auto’s zo te bouwen, dat die herkennen wanneer ze op verbruik getest worden, om maar beter uit deze tests te komen.

Hoe kan een auto dit dan herkennen? Dat kan omdat alle auto’s op dezelfde manier getest worden, tijdens de NEDC verbruikscyclus. Daarbij wordt de auto op een rollenbank gezet, waarbij een apparaat de auto op een vaste manier laat optrekken en afremmen. Op deze manier is uitgesloten dat weerinvloeden en bestuurderskwaliteiten bepalend zijn voor hoe goed een auto scoort. De NEDC-test bestaat al erg lang, waardoor de simulatie is afgestemd op het trage optrekken van een auto van een jaar of twintig geleden; extreem langzaam naar moderne maatstaven.

Toen het opgegeven verbruik bij auto’s nog niets meer was dan onafhankelijk kopersinformatie, gaf de test een behoorlijk goed beeld. Natuurlijk viel het verbruik in de praktijk altijd tegen, maar dat kwam omdat de gemiddelde automobilist niet het maximale uit een liter benzine probeerde te halen. Net zoals hij niet constant probeerde de 0-100 tijd te benaderen. Het begon bij de eerste zuinige modellen al wat te wringen. Hierbij waren de verschillen tussen de praktijk en theorie vaak al groter, doordat deze auto’s ook gevoeliger bleken te zijn voor anticiperend rijden.

We testen auto’s om te kijken of ze kunnen doen wat de fabrikant belooft. Dat een auto in de dagelijkse praktijk anders presteert, dat gebeurt automatisch. Als we meten dat een auto in een bepaalde tijd naar honderd accelereert, dan zijn er altijd automobilisten die er door anders schakelen en minder gas geven langer over doen om op de invoegstrook op tempo te komen. Dat zullen we de auto dan ook niet kwalijk nemen. Dat een auto met flink gas geven en slechter anticiperen minder zuinig is als mogelijk, toont alleen maar aan dat een agressievere rijstijl een hoger verbruik tot gevolg heeft.

Bij de Polo BlueMotion ligt een hoger praktijkverbruik dan de fabrieksopgave niet alleen aan de bestuurder. Het ligt ook deels aan de auto. Volkswagen heeft niet (alleen) geprobeerd een auto te maken die zuinig is, ze heeft vooral geprobeerd een auto te maken die zuinig uit de test komt. Stel dat je van Amsterdam naar Utrecht rijdt en ongeveer tot aan je bestemming de tijd neemt om 120 km/u te halen. Zelfs dan is het een raadsel hoe de 3,4 l/100km gemiddeld gehaald zou moeten worden. Dat is namelijk het verbruik van de auto bij 80 km/u.

De Polo BlueMotion is desondanks nog altijd een zuinige auto. 1 op 22 is realistisch en wie echt z’n best doet moet de 1 op 24 kunnen halen. Gesteld dat je erg rustig gas geeft, zeer goed anticipeert en nimmer de airco gebruikt. De vijf kilometer extra die Volkswagen uit een liter diesel zegt te kunnen halen, is alleen mogelijk op een rollenbank en met een zeer geduldige robot op de pedalen. Dat het nauwelijks mogelijk zou zijn om voor Milaan de tank leeg te krijgen, is dan ook niets meer dan marketingpraat.

Concessies

De belangrijkste reden voor de zuinigheid van de Polo BlueMotion is z’n motor. Het is een 75pk sterke 1.2 liter driecilinder diesel, een type motor wat buiten de VAG groep (waar Volkswagen toe behoort) niet gebruikt wordt. Om er achter te komen waarom, hoef je maar een klein stukje te rijden.

Het voordeel van een driecilinder is dat er minder bewegende delen zijn. Er is dus minder wrijving en meer efficiëntie. Het nadeel is dat een driecilinder ook iets minder soepel loopt, omdat de trillingen minder goed in de motor zelf geneutraliseerd worden. Bij een benzine valt dat mee, maar bij een sowieso minder soepele diesel pakt het vervelend uit. Het geluid is absoluut beroerd. Tot ongeveer 2000tpm klinkt de motor bij optrekken alsof je ‘m martelt, het lijkt nog het meest alsof er iets tussen de spaken van een kinderfietsje zit. Op constante snelheid is ‘ie wel stil, maar het duurt wel even voordat je de gewenste snelheid bereikt hebt. Het andere nadeel van zo’n compacte en zuinige motor is dat hij, ondanks een turbo, gewoon weinig vermogen heeft.

Vanuit stilstand naar 100 km/u accelereren duurt 15,5 seconden, plankgas door naar 120 nog eens 7,3 seconden langer. Langzaam, maar helemaal treurig wordt het als je probeert vanaf 80 in z’n vijf in te halen. In net geen twintig seconden zit je pas op 120. In de derde en vierde versnelling duurt het nog altijd een respectabele 10,4 dan wel 12,4 seconden. Het is net genoeg voor in het dagelijks verkeer, maar bij een korte invoegstrook of het inhalen van een vrachtwagen kom je gevoelsmatig echt te kort.

De motor is zo afgesteld dat hij vooral gemaakt lijkt om de NEDC-robot te plezieren en je aan te moedigen om rustig te rijden. Nobel, maar bij zulke geringe prestaties zorgt het voor ergernis. Tot ongeveer 1900 tpm is er weinig trekkracht, daarna gaat de BlueMotion er gevoelsmatig opeens vandoor. Met flink slippende koppeling wegrijden gaat met afstand het soepelst. Wie de koppeling snel laat opkomen pruttelt de eerste meters vooruit om pas seconden later, als de 1900 tpm bereikt zijn, opeens weg te schieten. Wellicht dat een goede chiptuner het motorkarakter wat soepeler kan maken.

Het is jammer dat er aan de motor zulke concessies zijn gedaan, want voor de rest rijdt de BlueMotion net zo prettig als iedere andere Polo. De versnellingsbak is weliswaar nogal hakerig, maar de korte schakelbewegingen zijn prettig. De koppeling is uitstekend; iedereen is er meteen aan gewend. De besturing is net eveneens prima voor elkaar. Licht en rond de middenstand wat wollig, maar eenmaal ingestuurd een stuk directer. Het onderstel is een mooie balans tussen prettig sturen en comfortabel rijden. Tijdens stevig remmen en sturen helt de auto nog aardig over, afbreuk aan de stabiliteit doet het nauwelijks. Hobbels en andere oneffenheden worden mooi weggewerkt. De auto heeft wel wat minder grip dan een normale Polo, maar daar zal bijna niemand wat van merken. Voor echte noodsituaties zal het standaard ESP uitkomst bieden.

Groene deal

Een koper van de Polo BlueMotion koopt een voordelige auto. Met 16.290 niet perse in de aanschaf, maar wel in gebruik. Deze Volkswagen is weliswaar niet zo zuinig als beloofd, maar nog altijd spaarzaam en gecomplementeerd met een lading belastingvoordelen. Bovendien krijg je als BlueMotion-rijder wat extra luxe als onderdeel van de groene deal. Daarvoor moet je wel wat inleveren. De motor is niet erg sterk, en bovendien weinig verfijnd. Maar wat maakt het uit, als je het afzet tegen de voordelen? Dat deze auto de showroom uit zal vliegen, is daardoor niet meer dan terecht.

Auteur: Jelmer Staal

Fotografie: Anton van der Wulp